Top 5 lieve kinderboeken

Boekenwurmen verzamelen! Dat voorlezen goed is voor de ontwikkeling weten we allemaal, maar het kan soms best een uitdaging zijn om fijne en onvoorwaardelijke kinderboeken te vinden. Sommige verhalen staan vol betutteling, stereotypen of voorbeelden van straffen en belonen. Dat moet toch anders en vooral liever kunnen, dacht ik. En zo ontstond mijn zoektocht naar de leukste, liefste en fijnste boeken om voor te lezen.

1. Mijn lieverdje

Zoals de titel al doet vermoeden is dit een heel lief voorleesboek. Het is al jaren een van de absolute lievelingsboeken van Soof. Ik kocht het voor haar toen ze net geboren was en dus is het stiekem ook een beetje mijn lievelings. Een boek over onvoorwaardelijke moederliefde, of zoals Soof het noemt “Boek mama”. ‘Want onthoud; ik hou van je als je braaf bent én als je in een deugniet verandert. Als je dapper bent én als je bang bent. Als je tegen me aankruipt én als je tegen me tiert. Zal ik je een geheimpje verklappen? Ik hou altijd van jou!’

Die onvoorwaardelijke liefde voor je kind zo gevat in een lief verhaal. Dit boek is wat mij betreft echt een cadeautje aan je kindje en jezelf!

2. De leeuw in de muis

Dit mooie en grote prentenboek is op rijm geschreven en leest ontzettend fijn. Dit boek heeft daarbij niet alleen fijne kleurrijke illustraties, maar ook een hele mooie boodschap namelijk; je bent helemaal oké zoals je bent! Soof vindt dit boek al een hele tijd prachtig, met name vanwege de illustraties en vele dieren die aan bod komen. En hoe fijn is het als je je kindje van jongs af aan al meegeeft dat hij of zij helemaal zichzelf mag zijn, simpelweg door het lezen van dit boek!

Het boek gaat over een klein, onzeker muisje die niet alleen bang is voor de leeuw, hij kijkt ook enorm op tegen zijn formaat en die indrukwekkende brul waardoor hij door alle dieren lijkt te worden bewonderd. Ondanks zijn angst besluit het dappere muisje tóch in de leer te gaan bij de leeuw. Hij overwint zichzelf en komt er dan achter dat die stoere, grote leeuw eigenlijk verschrikkelijk bang is voor muizen. En zo luidt de conclusie; ‘De leeuw en de muis slaken een zucht van plezier. Zij weten nu ook. Ieder mens, ieder dier, heeft diep in zijn binnenste alles in huis: een angstige leeuw én een dappere muis!’

3. Het rustgevende activiteitenboek

Een boek waarmee je fijne rustmomenten kunt inbouwen voor je kindje en hier nieuwe ritueeltjes in kunt ontwikkelen. Er is keuze uit liedjes, fantasiespel, yoga-oefeningen, verhaaltjes en knuffelrituelen. Op de voorkant van het boek vind je een draaischijf, waarmee je kindje kan bepalen welke activiteit hij of zij op dat moment wil doen.

Wil Soof even ontladen? Dan doen we dierengeluiden na, maken we muziek of gaan we aan de slag met wat yoga-oefeningen. Heeft ze behoefte aan rust? Dan lezen we een verhaaltje of rustige rijmpjes. Een heel fijn boek, dat zeker voor peuters en kleuters heel helpend kan zijn om even tot rust te komen in het drukke dagritme.

4. Laat maar los koala

Dit mooie prentenboek is van dezelfde schrijver en illustrator als het boek ‘De leeuw in de muis’. Het is een luchtig en lief boek op rijm en geeft je kindje de boodschap ‘durf los te laten’.

De kleine koala is een gewoontedier. Iets nieuws uitproberen doet hij niet, want dat is veel te spannend. Hij houdt liever alles zoals het was en zo spendeert hij dagen, weken en jaren in zijn oude vertrouwde boom. En dan gebeurd er op een dag iets wat de koala nooit had gedacht, zijn boom valt om. En nu hij wel móét loslaten komt hij erachter: ‘Wat hoog in zijn boom reuze eng leek te zijn, bleek eenmaal beneden juist vreselijk fijn. Want hij durfde het, kon het en vond het zelfs echt iets voor beren. Zo leuk kan het zijn om iets nieuws te proberen!’

5. Een verzameling lievelingsmensjes

Een hele tijd geleden had ik ineens een ingeving voor een kerstcadeautje voor Soof; een zelfgemaakt boekje lievelingsmensjes! De meeste kinderen houden enorm van prentenboeken lezen, foto’s kijken en namen oefenen. En wat is nu leuker dan dat te doen met je eigen lievelingsmensjes in de hoofdrol? Niets toch?

En zo ontstond een heel persoonlijk prentenboekje vol met foto’s van ons gezin, oma’s, tantes, ooms en lieve vrienden. Fijn voor thuis, maar ook om mee te geven naar de oppas of opvang. Zo heeft je kindje altijd zijn stam in de buurt!

 

 

 

Brieven aan lief leven in mijn buik (3)

Lief leven in mijn buik,

Wat vliegt de tijd, je bent inmiddels al ruim 29 weken mijn kleine buikbewonertje. Alhoewel, klein? Mijn buik begint inmiddels serieuze proporties aan te nemen en al flink in de weg te zitten als ik moet bukken of mijn veters wil strikken. En trots dat ik erop ben!

Mijn zwangerschapshormonen hebben ervoor gezorgd dat we momenteel in een grote verbouwing zijn beland. Het leek aanvankelijk een super goed idee; een nieuwe keuken, vloer, openslaande deuren en houtkachel. Een ‘af’ huis voordat jij er bent! En hoewel ik super dankbaar ben dat het allemaal mogelijk is en ik enorm uitkijk naar het moment waarop het huis echt helemaal van ons voelt, heb ik nu vooral last van de enorme chaos die het met zich meebrengt. Het liefst zou ik jouw kleertjes wassen, je kast inrichten en mijn geboortewensen schilderen om me voor te bereiden op de bevalling. Ik wil gewoon thuis zijn. Cocoonen in plaats van stofhappen!

En al voel ik me lichamelijk super goed, de verbouwing, werk en het leven met een peuter eist langzaam zijn tol nu ik hoogzwanger ben. Ik krijg toenemend last van harde buiken en de afgelopen week zorgde nachtelijke voorweeën ervoor dat we even bang waren dat je je nu al zou aankondigen. Gelukkig was dat niet zo, maar je gaf me wel een duidelijk signaal waar ik heel goed naar ben gaan luisteren; meer rust!

Ik realiseer me dat ik deze zwangerschap op zoveel fronten anders beleef dan toen ik zwanger was van je zus. Waar bij Soof alles nieuw en spannend was, heb ik nu meer rust en vertrouwen. Ik heb geen behoefte aan groei-echo’s, want ik geloof dat jij op jouw eigen tempo groeit. En ook heb ik geen behoefte aan overmatig veel controles bij de verloskundige omdat ik vertrouw op mijn lichaam en op jou. Ik vind het zo bijzonder dat ik jouw eerste huisje mag zijn en probeer zo goed mogelijk voor ons te zorgen. En ondertussen vergezel jij mij door te bewegen, draaien en schoppen in mijn buik. Vooral de warmte van de douche of bad zorgt voor flink wat drukte. Zo’n intens en bijzonder gevoel, waarvan ik nu al weet dat ik het straks ga missen.

Soof wordt zich, naarmate mijn buik groter groeit, ook steeds bewuster van jouw komst. Regelmatig komt ze kroelen met mijn buik en wil ze het voelen als jij beweegt. Dan aait ze over mijn buik en fluistert ze; “Hoi baby, ik ben jouw grote zus!”. Regelmatig komt de dokterstas tevoorschijn en luistert ze met de stethoscoop naar jouw hartje. “Klinkt goed!” zegt ze dan. Sinds kort vraagt ze bijna iedere dag of “de baby er al uit komt”. En al leg ik haar uit dat het nog heel veel nachtjes slapen is, ze kan duidelijk niet wachten om jou te gaan ontmoeten.

En die ontmoeting komt steeds dichterbij. Langzaam ben ik bezig met de voorbereiding op de bevalling. De affirmatiekaarten liggen klaar en ik ben begonnen met het schrijven van het geboorteplan. En al duurt het hopelijk nog minstens twee maanden, we weten al heel goed hoe we het willen; thuis, in bad en zo natuurlijk mogelijk. Alles om jou een fijne overgang te bezorgen van die warme veilige buik naar deze wereld, waarin je in liefde wordt ontvangen. Zo bezig zijn met de bevalling ondersteunt mij in het gevoel van vertrouwen. Vertrouwen dat we dit samen op ons tempo gaan doen en we elkaar uiteindelijk in de ogen kunnen kijken, zodat het avontuur met z’n vieren écht kan gaan beginnen! En tot die tijd blijf je nog even lekker bij mij, in de beste couveuse en het veiligste huisje dat er is; mijn buik. Zo zijn we ook nog even helemaal samen, jij en ik.

Wat zeg je dan?

Het is woensdagochtend als ik met Soof bij de bakker sta te wachten. Soof scharrelt wat rond en raakt aan de praat met een medewerker, die haar al snel vraagt of ze een stukje eierkoek wil. Enthousiast knikt ze ja, draait zich naar mij om en roept: “Mama! Ik krijg een eierkoek!”. “Alsjeblieft!” zegt de mevrouw. En verwachtingsvol kijkt ze mijn net tweejarige peuter aan. Soof pakt de eierkoek met een grote grijns aan en eet ‘m op.

Je herkent het vast wel. Want die mevrouw staat natuurlijk te wachten op die drie magische woorden; ‘dank je wel’. Maar wat als die woorden niet vanzelf komen? Dan hoor je als ouder te gaan opvoeden. Dan moeten we onze kinderen dankbaarheid leren tonen. “Wat zeg je dan?” hoor je dan te vragen, om vervolgens met een dichtgeklapte peuter en staart tussen je benen zelf maar dank je wel te roepen.

Maar waarom?

Maar moeten we onze kinderen eigenlijk wel aanleren om ‘dank je wel’ te zeggen? En zo ja, waarom? Zijn we bang dat ze zichzelf nooit zullen aanleren om anderen te bedanken? Of is dit simpelweg ‘hoe het hoort’? Misschien wordt het wel als asociaal of onaangepast gezien als we het niet doen. Of is het simpelweg een automatisme.

Vaak zijn we als ouders gefocust op de korte termijn. We zijn bang dat onze kinderen niet dankbaar zijn omdat ze geen dank je wel zeggen. En het liefst willen we natuurlijk dat ze een beetje sociaal aangepast gedrag vertonen. Maar hoe effectief is die ‘wat zeg je dan’ eigenlijk? Je kind krijgt geen tijd en ruimte om vanuit zichzelf te reageren en slaat misschien juist alleen maar dicht.

Veel interessanter is het om te bedenken wat we op de langere termijn willen bereiken met onze kinderen. Waarschijnlijk wil je als ouder dat je kind dankbaarheid vóélt. Dat hij kan ervaren hoe het is om blij te zijn met iets dat een ander voor je doet. En dat hij vanuit dat gevoel de ander waardeert en vanuit zichzelf (en dus oprecht) zijn dankbaarheid uit. De vraag is dus; hebben we het geduld om onze kinderen dankbaarheid te laten voelen, zodat ze het uiteindelijk tonen?

Kinderen zijn van zichzelf behoorlijk sociale wezens. En daarbij zijn ze ook nog eens ontzettend leergierig. Als we ons dat écht realiseren, wordt de behoefte om sociaal aangepast gedrag te controleren en aan te leren vanzelf stukken minder. Dan vertrouw je er namelijk op dat je kind het zichzelf uiteindelijk wel aanleert.

Voorleven

Wij hebben Soof in de afgelopen 2,5 jaar nog nooit gedwongen om ‘dank je wel’ te zeggen. Wat we daarentegen wel doen is voorleven. En waarschijnlijk doet ieder gezin dat, bewust of onbewust. Je bedankt je partner als hij of zij wat te drinken voor je meeneemt uit de keuken. Je bedankt de cassiere bij het afrekenen en zo zijn er nog tientallen dagelijkse voorbeelden te bedenken waarin je -in het groot of klein- je dankbaarheid uit.

En hoewel Soof nog maar klein is, bedankt zij inmiddels uit zichzelf en helemaal spontaan wanneer zij een cadeautje krijgt van haar oma of wanneer ik haar een glas water breng als ze zit te tekenen. En dat doet zij niet omdat ik dat van haar vraag, of omdat wij dat haar zo hebben aangeleerd, maar gewoon omdat zij dat zo heeft opgepikt en langzaam steeds meer kan toepassen.

Geduld

Dat betekent natuurlijk niet dat zij in ieder gewenste situatie vanuit zichzelf ‘dank je wel’ roept, zoals bij de bakker. In dat geval bedank ik in plaats van haar. Of ik vraag haar zoiets simpels als; “Ben je er blij mee?”. Dan knikt ze meestal vrolijk en dat is dan haar manier om dankbaarheid te tonen. Zonder die woorden maar mét een grote glimlach en glinsteroogjes. En meer is er volgens mij niet nodig; voorleven, vertrouwen en een beetje geduld. Dan zie je die dankbaarheid vanzelf!

 

 

Brieven aan lief leven in mijn buik (2)

Lief leven in mijn buik,

Wat vliegt de tijd. Inmiddels ben jij al ruim vier maanden mijn kleine groeiende buikbewonertje. En dat je groeit is ook aan mijn buik te zien. Want waar ik bij je zus niet kon wachten en mijn buik pas met 25 weken een beetje zichtbaar werd, kon ik nu met 12 weken mijn broeken al niet meer aan. En wát ben ik trots op die inmiddels best grote buik, jouw huisje!

De eerste maanden waren spannend. Ik wilde genieten maar eerlijk gezegd was ik vooral bang. Bang dat ik door de misselijkheid niet voldoende voedingstoffen binnen kreeg. Bang dat bloedverlies betekende dat ik je zou kwijtraken en bang dat jij er na een aanrijding niet meer zou zijn. Inmiddels voel ik me fysiek langzaam steeds een beetje beter en krijg ik (bekomen van de schrik) steeds meer vertrouwen. Ik realiseer me dat ik maar weinig hoef te doen, de natuur regelt het wel. Jij groeit helemaal vanzelf! Ik geniet meer en meer van jouw aanwezigheid in mijn buik en fantaseer over jouw geboorte en onze ontmoeting.

Soof is ook steeds meer bezig met jouw komst. Ze aait over mijn buik en wil “kloelen” met de baby. Ook steekt ze dagelijks haar buik naar voren terwijl ze luidkeels mededeelt: “Kijk! Ik heb een baby in mijn buik!”. Geweldig vond ze het dan ook, dat we twee weken geleden voor een pretecho naar de “babydokter” gingen. We bekeken jou vol bewondering op groot scherm. Het blijft zo bijzonder om te zien hoe jij al zo compleet bent én we kregen te horen of jij een jongetje of een meisje bent.

Je bent een meisje! Onze lieve dochter! Een zusje voor Soof! Wat zijn we blij en dankbaar. Ik weet uit eigen ervaring hoe waardevol het is om een zus te hebben en al is een hechte band natuurlijk niet vanzelfsprekend, ik kan er nu al over fantaseren. Onze twee meiden die kroelen op de bank, kibbelen over speelgoed en roddelen over die twee irritante ouders. Die kleding van elkaar lenen zonder te vragen, verkeringsperikelen met elkaar bespreken en op elkaar lijken of misschien juist heel erg van elkaar verschillen. Voor Soof is het in ieder geval duidelijk, want zij zingt luidkeels: “Mijn zusje is de leukste!”

 

Van samen slapen naar ‘zelluf slapen’

Twee jaar lang heeft Soof bij ons geslapen. Tussen ons in, of liever gezegd; aan mij vastgeplakt. Ja, dat samen slapen was inmiddels helemaal ons ding! Ze had wel een eigen kamer, maar het bedje dat daar stond is eigenlijk nooit gebruikt en daarom al vrij snel naar zolder verbannen. Nee, Soof lag liever breeduit in ons megagrote familiebed.

Ik ben toch geen baby meer

Tot rond haar tweede verjaardag. Want zoals het een echte peuter betaamt wilde Soof ineens “zelluf slapen”. En omdat we graag haar tempo volgen, besloten we meteen aan de slag te gaan met project ‘eigen kamer’!

We gingen samen naar de bouwmarkt, verfden de muren in haar lievelingskleur roze en kochten een ‘prinsessenbed’. We maakten een lichtjestent, een maanlamp en sorteerden haar lievelingsboekjes in een rekje waar ze zelf makkelijk bij kan. En zo werd dat kale kamertje naast ons ineens een gezellige en bovenal echte Soof kamer!

Bed: Ikea (via Marktplaats). Rode kleed: Kringloop. Tijgerkleedje: Kwantum. Hemeltje: Enyabe. Lampjes: Zelf gemaakt. Plantenstandaard: Ikea

Boekenrekje: Ikea. Poppenstoel: Marktplaats. Houten stoeltje: Vintage. Bloempot: Blokker

Kast: Vintage, kleur Burgundy van Annie Sloan. Mand: Ikea

Spiegel: Xenos

Kastje: zelf gemaakt. Plantenpotjes: Sostrene Grene. Knuffel: Hema

Verhuizen

Toen Soof het eindresultaat zag was haar conclusie simpel: “Ik slaap hier en jullie in het groooote bed!” En zo geschiedde. Vastbesloten pakte ze haar pyjama en knuffel om zich vervolgens te installeren in haar “prinsessenkamer”.

Geweldig vind ik het, om te zien hoe ze zich meteen helemaal thuis voelt in haar kamer. Maar ergens is die hele verhuizing ook best confronterend. Die vastberadenheid, die wijze blik in haar ogen en dat bed waarin ze ineens twee keer zo groot lijkt. Ineens is die dreumes écht verleden tijd en is er een eigenwijze peuter voor in de plaats gekomen. De tijd vliegt, maar Soof vliegt harder. En ik? Ik lig samen met mijn man in een megagroot bed, een beetje onwennig maar minstens net zo trots te zijn op dat lieve peutertje een kamer verderop.

Forenzen

Inmiddels is Soof een echte forens te noemen. Iedere avond begint ze in haar eigen bed, om vervolgens rond middernacht de reis in te zetten naar het grote bed. “Hoi papa en mama, daar ben ik weer”, zegt ze dan. Om vervolgens in mijn armen verder te slapen tot de zon opkomt. En zo slapen we dus toch nog een gedeelte van de nacht samen. Inclusief tenen in mijn oor en verdrijving naar de rand van het bed. Ja helaas, zelfs een bed met een breedte van 2.40 voorkomt dat niet.

Je zou kunnen concluderen dat het niet nodig is geweest om haar te volgen in de wens van een eigen kamertje, ze slaapt immers nog altijd veel bij ons. Ik zie dat anders. De trotse blik in haar ogen wanneer ze haar kamer binnenstapt is onbetaalbaar. Het is haar eigen plek. Een plek waar ze zich fijn voelt, graag speelt en zelfs slaapt, ook al is het niet de hele nacht. En hoe fijn is het dat zij zelf kiest of ze dichtbij of verder weg van ons wil zijn. En hoe veel of weinig ze ons ook nodig heeft, het is allebei oké. Want dat bepaalt ze lekker zelluf!

Brieven aan lief leven in mijn buik (1)

Lief leven in mijn buik,

Het is 20 augustus, een donderdagochtend en ik doe voor de derde keer in 1,5 week een zwangerschapstest. Ik ben namelijk al even overtijd en ik voel me anders dan anders. En toch durf ik niet te hopen. We wensen je zo graag, maar zou het nu al raak zijn?!

Voordat ik onder de douche wil stappen, kijk ik vluchtig op het schermpje van de test. Mijn slaperige ogen registreren twee streepjes. Wat? Twéé streepjes?! Ja! Ik ben zwanger!

Ik laat de test aan papa zien we kijken elkaar aan. Twinkelende ogen, een brede glimlach en een intens lange knuffel. Maar ook ongeloof, is dit echt? Klopt het wel? In de pauze van mijn werkdag fiets ik naar de dichtstbijzijnde winkel en al snel stuur ik papa het ultieme bewijs. We worden weer papa en mama, jij bent onderweg! Welkom in mijn buik lief kleintje!

De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen. Vlak voor ons vertrek naar de Franse zon zagen we jou voor het eerst op de echo. Een piepklein garnaaltje, waar we meteen verliefd op waren. En hoe bijzonder dat we vier weken later zagen dat je van een klein garnaaltje bent uitgegroeid tot een heel mensje. Met armen, benen en een kloppend hartje waar we naar mochten luisteren. Je grote zus vond jouw hartje klinken als een voorbij rijdende trein en de echo was reuze interessant “Baby is lief! Ik wil baby kijken”.

Dus welkom lief kleintje, welkom in mijn buik. De komende maanden is mijn buik jouw thuis. Een warm thuis waarin je kennis maakt met het geluid van mijn stem, mijn hart en de liefde die ik nu al voor je voel. Een veilige plek waarin je mag uitgroeien tot een mensje dat af is om geboren te worden. En al kijk ik nu al uit naar het moment dat we elkaar ontmoeten, neem jij maar alle tijd die je nodig hebt en dan zal ik alleen maar heel, heel goed voor je zorgen!

Benieuwd hoe ik mijn zwangerschap bekend maakte? Check dan dit filmpje!

Curlingouder of niet; het nut van risicovol spelen

“Ik kan er dit jaar even geen curlingouders bij hebben”, sneerde Juf Ank, in het laatste seizoen van De Luizenmoeder. Maar wat is een curlingouder nu eigenlijk? Volgens mij gaat het om het uit de wind houden van je kinderen. Het liefst voorkom je als curlingouder alle mogelijke risico’s en als het dan tóch ergens mis gaat, poets je de teleurstellingen des levens zo snel mogelijk weg. Kniebeschermers in plaats van schaafwonden, dat werk.

Eerlijk is eerlijk, mijn man is diep in zijn hart ook een beetje een curlingouder. “Kijk uit, straks val je” en “Pas op, straks doe je je pijn”, ligt op het puntje van zijn tong als Soof zichzelf voorbij rent, op de vensterbank klimt en er met dezelfde vaart weer afspringt. De waarheid is ook dat hij Soof heus wel vrij wil laten spelen, want hij begrijpt natuurlijk ook wel dat dat goed is voor haar ontwikkeling. Maar simpelweg is hij gewoon bang dat ze gewond raakt. Hiermee gaat hij dus eigenlijk uit van het slechtst mogelijke scenario. Maar red hij daarmee Soof niet al voordat zij überhaupt in de problemen is gekomen?

Vroeger en nu

Vroeger nam je als kind vanzelf risico’s. Je speelde de hele dag buiten, bouwde boomhutten (waar je ook weer uit viel) en kwam zo vanzelf thuis met schaafwonden.  Tegenwoordig zijn deze mogelijkheden voor kinderen steeds beperkter. Omdat onze kinderen simpelweg steeds minder buitenspelen, maar zeker ook omdat wij als ouders hen steeds meer beschermen tegen mogelijke risico’s. Daarbij is het tegenwoordig ook steeds minder de norm om je kinderen zelf te laten ontdekken en risico’s te laten nemen. Kinderen die niet mogen rennen omdat ze dan misschien wel vallen of ‘helicopterouders’ die in speeltuinen boven hun kinderen circuleren om te voorkomen dat ze van een klimrek vallen of -erger nog- ruzie krijgen met een collegakind.

Zo stormde er vorig jaar een woedende moeder op mij af omdat mijn (toen nog) dreumes haar kleuter had gebeten in de glijbaan. Moeder vroeg zich af hoe dit in hemelsnaam kon gebeuren en waarom ik dit niet had voorkomen. En natuurlijk schrok ik me rot van die uiting van apenliefde. Maar buiten het feit dat mijn lichaam niet gemaakt is voor een kinderglijbaan, ga ik mijn dochter niet continue achtervolgen als zij aan het spelen is. Sociaal geaccepteerd is dat dus niet helemaal en ik word dan ook met regelmaat door ouders bekeken of aangesproken als Soof zelfstandig de speeltuin rondstruint. “Ze is daar hoor”, of “Ze klimt op de schommel”. “Ja ik zie het, dank je”, zeg ik dan. Om vervolgens te zien hoe ouders met opgetrokken wenkbrauwen weer verder gaan met het regisseren van hun eigen kroost.

Het nut van risico’s

Maar waarom kunnen we niet gewoon lekker blijven door curlen? Waarom zijn risico’s nou eigenlijk zo belangrijk?

  • Ik kan het!
    Risicovol spelen vergroot het zelfvertrouwen. Door risico’s aan te gaan én te overwinnen voelt je kind een gevoel van ‘ik kan het!’. Je kind zal hierdoor uitdagingen sneller zien als iets om van te genieten, dan iets om te vermijden. Het vergroot daarmee dus ook nog eens het doorzettingsvermogen.
  • Ik weet het!
    Door risico’s aan te gaan, leert je kind cognitieve vaardigheden die nodig zijn om toekomstige risico’s in te schatten en hierop te reageren. Met andere woorden; door vallen en opstaan word je wijs.
  • Ik doe het!
    Door te klimmen, slingeren, rollen, rennen en stoeien ontwikkelt je kind spelenderwijs en helemaal vanzelf allerlei motorische vaardigheden zoals balans, coördinatie en lichaamsbewustzijn.
  • Ik doe het samen!
    Risicovol spelen draagt bij aan ‘sterk in je schoenen staan’. Je kind leert door samen te spelen ook nog eens conflicten oplossen en emoties herkennen.

Balans

Laat ik dan ook eerlijk zijn; ik kan soms een beetje doorschieten in het loslaten van Soof als het gaat om risicovol spelen. Zo viel zij vorig jaar op vakantie nog van een hoog bed, met haar hoofd op een houten plank en heeft ze tijdens het spelen met een tube billencrème de halve inhoud opgegeten. Dat is niet perse goed voor mijn moederhart en al helemaal niet gezond, dus daarin kan ik misschien nog wel eens wat leren van mijn ‘curlingman’.

Uiteindelijk draait het allemaal om de balans tussen vrijheid geven en beschermen. Risico’s hoef je niet uit de weg te gaan, maar tegen gevaren moeten we onze kinderen natuurlijk wél beschermen. Spelen bij open water is voor Soof nu ze 2 is levensgevaarlijk, terwijl dit voor een 12 jarige een risico is. In beiden gevallen ga je hier als ouder dus ook anders mee om.

Door uit te proberen, op te bouwen en vooral te vertrouwen zie je als ouder snel genoeg of je kind het risico (al dan niet zelfstandig) kan nemen ja of nee. Vaak reageren we vanuit een impuls of gewoonte met als bedoeling onze kinderen te beschermen tegen mogelijke pijn. Maar zou het niet eens goed zijn om in zo’n situatie even een stapje terug te nemen, te kijken en je af te vragen wat er nu eigenlijk kan gebeuren? En dat is meestal alleen maar heel erg leuk en leerzaam!

Bron: https://www.veiligheid.nl/risicovolspelen/onderzoek/onderzoek-voordelen

Een ontspannen kinderverjaardag

Hiep Hiep Hoera! 10 juni was het dan zo ver; Soof werd 2!

Jurken: Catwalk Junkie x De Huismuts

Deze bijzondere dag wilden we natuurlijk maar al te graag vieren met slingers, taart en heel veel lieve mensen. Alhoewel, ik herinner mij nog als de dag van gisteren hoe Soof op haar eerste verjaardag totaal overprikkeld en aan mij vastgeklampt de dag doorbracht. Hoe zij bij ieder nieuw gezicht 20 minuten nodig had om te acclimatiseren, om vervolgens weer van voorafgaan te beginnen als de volgende feestganger binnenkwam. Geen succes. En dat wilden we dit jaar dus anders.

Hoe heurt het eigenlijk?

Het vieren van verjaardagen is een eeuwenoude traditie en we zijn gewend om dat te doen ‘zoals het hoort’. En daarom nodigen we mensen uit die we anders amper zien, zitten we verplicht in een kring en ben je puntje bij paaltje vooral aan het rondrennen met koffie, taart en een schaal vol leverworst en oude kaas. Kort samengevat: op een Hollandse verjaardag kun je het beste uitgaan van een worst-kaas scenario.

Hoe dan wel?

Wij wilden Soof’s tweede verjaardag een feestje laten zijn, voor háár. En dat betekent dat we ons maar een ding moesten afvragen, namelijk: Waar wordt zij blij van? En zo bakten we samen een Roodkapje taart en nodigden we enkel vertrouwde gezichten uit. We vierden we haar verjaardag niet in een kring, maar creëerde verschillende zitjes verspreid over de woonkamer en tuin. En last but not least; we zorgden voor ontspannen rituelen. Door te kijken naar wat bij Soof past en los te laten hoe het hoort, maakten we er voor haar een ontspannen en onvergetelijke dag van!

Tips voor een ontspannen verjaardagsfeestje

♥ Laat los ‘hoe het hoort’, maar kijk naar wat past bij je kindje en gezin. Ook als dit betekent dat jullie de verjaardag enkel met elkaar vieren is dit helemaal oké.

♥ Denk na over de betekenis van een verjaardag; het vieren van de geboorte en een nieuw levensjaar. Bedenk (creatieve) manieren om aandacht te hebben voor het levenspad van je kind tot nu toe. Maak het visueel door foto’s te gebruiken of samen een (strip)verhaal te maken.

♥ Wees kritisch op de hoeveelheid visite. Stel jezelf de vraag wie je kindje zou uitnodigen als hij of zij zelf kon kiezen (of laat bij oudere kinderen hen zélf de gastenlijst samenstellen).

♥ Betrek je kindje in de voorbereiding van het verjaardagsfeestje. Bak bijvoorbeeld samen de verjaardagstaart en versier samen de ruimte.

♥ Onderneem een ontspannende activiteit voordat de visite komt. Ga bijvoorbeeld even naar de speeltuin of maak een slinger van leuk gekleurd papier.

♥ Zorg voor selfservice. Zet alle hapjes en drankjes zoveel mogelijk klaar en vertel je visite bij binnenkomst dat ze het zelf kunnen pakken. Zo blijf je niet rondrennen en kun je zelf ook genieten van het feestgedruis.

♥ Ontwikkel verjaardagsrituelen. Denk hierbij aan gezamenlijk ontbijten op bed, het symboliseren van het aantal levensjaren in bloemen of (het maken van) een verjaardagskroon.

Fijne verjaardag voor jou

Een verjaardag is vooral een feestje als je kind zich goed voelt. Uiteindelijk is het vieren van die verjaardag ook helemaal niet bedoeld voor die verre oom of dominante buurvrouw, maar voor jouw kind. En dan vergt het als ouder eigenlijk alleen maar wat moed en creativiteit om er ook echt een ontspannen feest van te maken!

Een ode aan mijn moederlijf!

Hiep Hiep Hoera voor mijn moederlijf! Nu mijn dochter haar tweede verjaardag heeft gevierd verdient het lijf dat haar gebouwd heeft ook een hoeraatje. Een klein feestje, ondanks dat datzelfde lijf misschien wel (een beetje heel erg) veranderd is. Of nou ja, mijn buik vooral. Want ooit, zo’n 3 jaar geleden was hij strak, slank en soms zelfs gespierd. En nu, twee jaar na de geboorte van Soof is hij toch vooral zacht en gestreept. Het accepteren van dat nieuwe lijf ging nu niet bepaald zonder slag of stoot. Nee, dat was een hobbelige en flubberige weg naar acceptatie en zelfliefde.

Zeg maar nee, dan krijg je er twee

Mijn omvang en gewicht namen behoorlijk toe tijdens mijn zwangerschap en al snel leefde ik volgens het motto; ‘waggelen is het nieuwe lopen’. Die extra kilo’s vond ik niet zo erg, dat kon er uiteindelijk allemaal wel vanaf. Mijn allergrootste angst was toch wel een uitgelubberde striaebuik. Nee, mijn lijf moest en zou weer helemaal in oude (strakke) staat terugkeren als de baby er eenmaal was. ‘Terug naar fabrieksinstellingen’, dat was het plan. En daarom smeerde ik mijn ronde babybuik zo’n drie keer per dag, enigszins dwangmatig, in met crèmes en oliën ter waarde van minstens *verstopt zich in een hoekje van schaamte* 400 euro.  En hoewel de verpakking beloofde striae te voorkomen, had een disclaimer ‘zeg maar nee, dan krijg je er twee’ niet misstaan, want voor ik het wist was mijn buik volledig versierd met die o zo gevreesde tijgerstrepen. In korte tijd veranderde mijn lijf snel en heftig. En ik had er geen enkele invloed op. Van strak en slank naar vol en gestreept. En toch droeg ik die extra kilo’s en bolle gestreepte buik met trots. Dat zwanger zijn stond me wel, vond ik!

Uitgelubberde waterballon

Het is 3 dagen na de bevalling. Ik sta voor de spiegel en doe mijn badjas uit. Mijn buik trilt na van de beweging die ik maak en komt al flubberend tot stilstand. Hij is bol en hangt een beetje. Het lijkt wel een soort uitgelubberde waterballon. Het lukt me niet ernaar te blijven kijken. Waar is die mooie ronde babybuik gebleven? Het voelt leeg. Is dít dan wat er van over is? Ik draai een kwartslag en schrik. Van de zijkant lijk ik minstens nog 6 maanden zwanger! Snel trek ik mijn badjas weer aan en probeer ik het beeld uit mijn geheugen te wissen. Dit komt goed, ooit. Toch?

Terwijl mijn organen druk bezig waren hun oorspronkelijke plek weer in te nemen (wat een machtig proces is dat toch eigenlijk hé?), maakte ik mij druk over de buitenkant van mijn blubberbuik. Plaatjes van #fitmoms spookten door mijn hoofd en het gevoel terug te moeten naar een strak lichaam bleef op de voorgrond. Ik begon met diëten en het dragen van een korset, wat mij  (behalve honger en zuurstofgebrek) een beetje hoop gaf op een slanker lijf. Ik voelde me onzeker over mijn flubberlichaam en wilde ervoor zorgen dat ik mijn spiegelbeeld weer kon gaan waarderen. En daar had ik best wat honger en zelfs een samengeperst middenrif voor over.

Het huisje van mijn dochter

Anderhalve maand later sta ik weer voor de spiegel. Mijn lijf is nog niet veel veranderd, maar mijn kijk erop daarentegen wel! De afgelopen weken waren intens. Het krijgen van een kindje had niet alleen mijn lijf, maar mijn hele leven op zijn kop gezet. Mijn dagen bestonden uit voeden, verschonen, knuffelen en troosten. Uit het zorgen voor mijn kindje en het zoeken naar balans. Uit het leren kennen van mijn dochter, van mijn man als vader en mijzelf als moeder. Ik had helemaal geen tijd of behoefte om bezig te zijn met mijn #fitmombody, het was totaal onbelangrijk geworden. Sterker nog; door bezig te zijn met waar het écht om draait werd ik langzaam alleen maar trotser op mijn lijf. Dat lijf van mij had namelijk een hele baby gebouwd! 9 maanden lang is mijn buik de vertrouwde, warme en geborgen plek geweest voor mijn dochter. De plek waar zij mocht groeien, langzaam kennismaakte met mijn geur, stem en lichaam. Waar zij bijna 42 weken in woonde en waar vanuit zij op natuurlijke wijze geboren mocht worden. Mijn moederlijf was haar huisje. Een warm en liefdevol huis waar vanuit zij op de wereld kwam, daar kan ik toch alleen maar héél trots op zijn!

Zelfzorg vanuit zelfliefde

Zowel het dieet als korset belandden al snel in de prullenbak. Ik voelde geen behoefte meer om bezig te zijn met het uiterlijk van mijn lichaam. Geen behoefte meer om mijn lichaam te perfectioneren. Het deed er niet meer toe. Ik was oké, mijn lijf was oké. Er gebeurde tegelijkertijd wel iets anders. Want langzaam voelde ik des te meer de behoefte om -vanuit zelfliefde- aandacht te hebben voor het voeden van mijn lichaam en het zorgen voor mijzelf. En dat deed ik. Ik nam stukje bij beetje meer rust, at gezonder en ging meer bewegen.

En ineens realiseerde ik mij dat je vanuit zelfliefde dus veel makkelijker doelen bereikt! Toen ik wilde afvallen omdat ik mijn lijf niets waard vond, slaagde dit niet. Maar nu ik ditzelfde proces was gestart vanuit zelfliefde, kostte het nauwelijks energie én slaagde het vanzelf!

Terug naar de essentie

En weet je wat nu eigenlijk best grappig is? Mijn zelfvertrouwen is nooit echt ‘je van het’ geweest. Zolang ik mij kan herinneren was ik onzeker over mijn uiterlijk en gedrag. En hoewel ik dat van tevoren dus nooit had kunnen bedenken, heeft het ouderschap daar dus écht verandering in gebracht. Het krijgen van een kindje heeft mij gedwongen om terug te gaan naar de essentie en bedoeling. Wat doet ertoe? Wie ben ik? Wat maakt mijn leven waardevol? Even helemaal zíjn. Ik werd teruggeworpen op mijn werkelijke zelf en ineens voelde ik mij helemaal oké. Nee, ik ben niet perfect en mijn lijf is dat ook niet. Maar het heeft een heel mensje gebouwd. Mijn lichaam is in staat geweest leven te laten groeien én geven. Hoe magisch is dat! En mijn buik? Die is zacht en versierd met strepen.

En nee, dat is niet erg. Het is namelijk een zichtbare herinnering aan wat voor machtig moois er heeft mogen groeien in dat mooie moederlijf! En dus vier ik dat lijf; Hiep Hiep Hoera!

Waarom essentiële oliën zo fijn zijn

Al jaren heb ik de wens om mijn huis meer te “ontgiften”. Want hoewel ik steeds meer natuurlijke producten gebruik, zijn ook schadelijke wierook, chemische schoonmaakmiddelen en geparfumeerde beautyproducten nog steeds aan de orde van de dag. Dat moet toch anders (en vooral natuurlijker) kunnen, dacht ik. Maar waar begin je dan precies?

Dankzij Oli Natuurlijk mocht ik het fijne gaan ontdekken van essentiële oliën. Ik kreeg van hen de Starterskit van Young Living en in deze blog neem ik je mee in mijn ontdekkingstocht!

Essentiële wat?

Het gebruik van essentiële oliën is al eeuwenoud. Maar wat is het nu precies? Deze 100% natuurlijke oliën worden gewonnen uit verschillende delen van een plant, zoals bijvoorbeeld de stengels, schors of wortelen. Essentiële oliën zijn ondersteunend voor het immuunsysteem en hebben genezende krachten, gewoon vanuit de natuur! Het verschil tussen essentiële en etherische oliën is simpel; etherische oliën worden voornamelijk gebruikt voor een lekkere geur. Essentiële oliën bevatten niet alleen een lekkere geur, maar belangrijker nog; een essentiële werking. Één druppel essentiële olie bestaat uit ontelbaar veel zelfregulerende moleculen. Deze moleculen zijn lichaamseigen en dringen door in de cellen van je lijf. En zo wordt de heilzame werking van deze oliën opgenomen door lichaam en geest.

Medicijnen van moeder natuur

Duizenden jaren geleden werden essentiële oliën al gebruikt. Sterker nog: het waren medicijnen. Na het opkomen van de farmaceutische industrie zijn we deze oliën wat uit het oog verloren, maar inmiddels beseffen we gelukkig steeds meer welke (genees)krachtige parels moeder natuur al die tijd al in zich heeft. Steeds meer mensen zijn net als ik bewust bezig met het minderen in gebruik van chemische producten en willen weer terug naar die o zo logische natuurlijke basis. Essentiële oliën kun je als natuurlijk hulpmiddel gebruiken voor allerlei soorten kwaaltjes, zoals verkoudheid, blauwe plekken, hooikoorts, pijnklachten of slecht slapen.

Nou, ontdekken dan maar!

De starterskit van Young Living bestaat uit 12 verschillende essentiële oliën, een diffuser, rollerflesjes en literatuur over de oliën en werking ervan.

Ik besloot meteen te onderzoeken hoe ik deze oliën op vele verschillende manieren kon gebruiken.

Verstuiven in een diffuser

Mijn favoriete manier om de essentiële oliën te gebruiken is toch echt in de diffuser. De diffuser verdampt de olie en zorgt hiermee voor een heerlijke geur in huis. En omdat de oliën van Young Living heel geconcentreerd zijn, heb je aan drie/vier druppels meer dan voldoende om het gewenste effect te bereiken. Dit laatste had ik aanvankelijk nog niet helemaal begrepen, waardoor mijn enthousiasme ervoor zorgde dat de lavendelwalm in mijn woonkamer te vergelijken was met die van een Russische sauna. Zuinig aan dus!

Door verschillende oliën te combineren creëer ik voor iedere gelegenheid de juiste omstandigheden. Zo zorgt Lavender in combinatie met Stress Away voor ontspanning en help de combinatie Peppermint en Lemon om goed te kunnen concentreren tijdens het schrijven.

De diffuser gebruik ik inmiddels dagelijks. De geur Lavender is mijn allergrootste favoriet. De geur herinnert mij aan vroegere vakanties in de Provence en ik slaap écht beter als ik deze olie gebruik in de avond.

Los gebruik

De essentiële oliën lenen zich ook heel goed voor los gebruik. Heeft Soof een blauwe plek? Dan doet twee maal daags een druppel Lavender wonderen. En zo zijn er nog talloze effecten van de verschillende oliën, helpend tegen bijvoorbeeld snurken, blaren, koorts, pijn, huiduitslag en stress.

Mengen die handel

Door oliën te mengen in flesjes (met een rollerdop) kun je ze uitsmeren op de huid. Je vult deze flesjes met een aantal druppels van de gewenste oliën en vult het aan met een plantaardige draagolie (zoals amandelolie of de V6 olie van Young Living). Handig voor thuis, onderweg en op vakantie.

Er zijn een aantal rollers die meteen tot mijn favorieten behoren. Zo zorgt een mengsel van Purification en Lavender bijvoorbeeld voor verlichting van jeuk door een insectenbeet (of de inmiddels beruchte processierups) en een combinatie van Purification, R.C. en Peppermint draagt bij aan een vrije ademhaling bij verkoudheid. Zou dít dan eindelijk de oplossing zijn voor mijn neussprayverslaving?

Do it yourself

Van schoonmaakmiddel tot beautyproduct, de mogelijkheden voor het DIY’en zijn eindeloos. Hier deel ik twee van mijn favorieten;

– Haarmasker

Een potje met kokosolie, 2 druppels Lemon en 2 druppels Lavender. Mijn droge pluishaar is hier heel, heel blij mee!

 – Luchtverfrisser

Deze geur is echt mijn favoriet. Water met 1 druppel Peppermint, 2 druppels Lavender en 3 druppels Stress Away. Mijn dekbed en kledingkast zijn voorzien van een heerlijke en ook nog eens ontspannende geur. En door dit flesje mee te nemen op vakantie, voel ik mij ook in een vreemd bed meteen thuis.

Dit smaakt naar meer!

Nu ik een maand lang essentiële oliën heb mogen ontdekken, is mijn conclusie simpel; ik zou niet meer zonder willen. De starterskit van Young Living kan uiteindelijk alle chemicaliën in mijn huis vervangen! De komende periode zal ik blijven experimenteren, zodat ik mijn natuurlijke medicijnkastje kan uitbreiden. Maar ook schoonmaakmiddel, haarspray en parfum fabriceer ik voortaan zelf. En dat alles gewoon vanuit de natuur!

Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met Oli Natuurlijk. Wil je meer weten van essentiële oliën, een starterskit bestellen of workshop volgen? Neem dan zeker even een kijkje op hun Instagrampagina!