Hoe je je kind helpt zijn intuïtie te (blijven) volgen

Wat doet het met de intuïtie van je kind als je om de havenklap ‘pas op’, ‘goed gedaan’ of ‘dat zou ik maar niet doen’ roept? Behoud hij dan zijn buikgevoel? Zijn intuïtie? Zijn wijsheid uit zichzelf? Of… word jij dan zijn intuïtie?

Want stel je voor dat je kind bovenaan een heuvel staat. Hij kijkt naar jou, met verwachtingsvolle blik. In de hoop dat jij hem vertelt dat het wel of juist niet veilig is om naar beneden te rennen. Of hij wel of niet moet uitkijken. Of hij hard mag rennen, of juist zacht. En dan, als hij de sprong waagt en beneden aankomt is daar weer diezelfde blik, wachtend op de goed zo. Wachtend op de goedkeuring. En in plaats van zelf te voelen, durven en vieren is de beleving van je kind ineens afhankelijk van jouw oordeel.

Het lijkt soms zo onschuldig. Het behoeden en prijzen van je kind. Maar realiseren we ons wel genoeg dat we hiermee een hoop buikgevoel wegnemen? Dat we intuïtie van onze kinderen hiermee ondermijnen en verschuiven naar onszelf?

Natuurlijk willen we allemaal dat onze kinderen -nu, en ook later- keuzes maken op basis van hun buikgevoel in plaats van ‘wat zou mijn moeder ervan vinden’. Dat ze keuzes maken op verlangen, hoop en hun oergevoel. Op dat vlammetje wat van binnen brandt. Op wat hun intuïtie ze vertelt. Maar hoe doe je dat precies? In deze blog deel ik een aantal praktische tips!

Creëer inzicht

Die ‘pas op’ komt soms zo snel dat we het niet eens in de gaten hebben. Logisch ook wel, want je wil natuurlijk niet dat je kind iets overkomt. Maar wat leert je kind er nou eigenlijk precies van? Welke inzichten krijgt hij ervan? Niet zo veel toch? Probeer in plaats daarvan eens een vraag te stellen die tot inzicht leidt. Door interesse te tonen in het wat, maar vooral het hoe. “Hoe ga je van de heuvel naar beneden komen?” Grote kans dat je kind hierdoor gaat nadenken en tot inzichten komt over de beste tactiek.

Handen op de rug

Loslaten is niet makkelijk, maar laat je kind proberen en houd de handen op je rug. Of zoals Maria Montessori ooit zei;

“Help een kind nooit met een taak waarvan hij denkt dat hij het kan”

En bovendien zijn risico’s ook nog eens ontzettend nuttig! Het vergroot namelijk het zelfvertrouwen en sociale vaardigheden en het stimuleert de cognitie en motorische ontwikkeling. Wil je hier meer over weten? Lees dan mijn blog het nut van risicovol spelen.

Taal

De taal die je kiest is ontzettend van belang. Komt je kind er niet uit of lukt het niet? Zeg bijvoorbeeld ‘zullen we het samen doen?’ in plaats van ‘moet ik je helpen?’. Voel je het verschil? Moet ik je helpen betekent zoiets als; je hebt mij nodig om deze taak tot een goed einde te brengen, terwijl samenwerking een gelijkwaardig uitgangspunt heeft. Probeer je bewust te zijn van de woorden die je kiest. Het vereist wat oefening maar kan enorm bijdragen aan het gevoel van ‘zelluf kunnen’.

Vraag eens wat je kind vindt

“Wow, je rende van die berg af. Hoe vond je dat?” Dit soort vragen zijn ontzettend leuk en leerzaam. Want zo reflecteert je kind op zijn gevoelens, intuïtie en handelen. En je geeft je kind direct mee dat het belangrijker is dat hij van die berg af rent omdat hij dat zelf leuk vindt, in plaats van het te doen om jou te plezieren.

Focus op proces in plaats van resultaat

Binnen onze maatschappij liggen de goed zo’s in de mond bestorven. Maar eigenlijk zegt dit meestal alleen iets over het resultaat; die mooie tekening, een opgeruimde kamer of het lege bord. Interessanter is het om je kind te waarderen op het proces. ‘Wauw, je hebt echt een hele tijd gekleurd hé? Ik vind het zo leuk om te zien hoe je ervan geniet!”. Want uiteindelijk is het natuurlijk veel belangrijker dat je waardering krijgt op de inspanning die je hebt geleverd, in plaats van het resultaat.

Een voorbeeld: Onze peuter wilde op vakantie ponyrijden maar vond het op het moment zelf ineens erg spannend. We lieten het aan haar, zonder te pushen. Zonder te sturen. Want als we dat deden, zouden we haar tegenhouden om naar haar buikgevoel te luisteren. Na een paar minuten besloot ze ineens om toch te gaan. En in plaats van haar te prijzen met een ‘goed zo’, vroegen we haar halverwege de rit hoe ze het vond. “Ik vond het spannend, maar ik probeerde het toch en nu vind ik het ineens super leuk!” was haar conclusie. Te gek toch?
Ze is toch gegaan. Niet omdat wij dat wilden, maar omdat haar buikgevoel haar dat vertelde. En dan vieren we met elkaar een figuurlijk feestje en waarderen we het proces door zoiets te zeggen als; “Wauw lieverd, je het hebt het gewoon tóch geprobeerd en moet je nu eens zien hoe leuk je het vindt!” Niet omdat wij vinden dat ze het goed heeft gedaan, maar omdat zij naar haar intuïtie heeft geluisterd en dat zo’n groot succes was!

Kies je met de ratio of met je intuïtie? - De Stress Ontknoping

De leukste cadeautips

Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Welk speelgoed is nu écht leuk? En het liefst ook nog een beetje leerzaam en duurzaam. Op die vraag geef ik je in deze blog antwoord. Want hier lees je ons allerleukste, leerzaamste en meest favoriete speelgoed!

Mushie stapelbekers

Een stapeltoren met ook nog een mooi design. Zowel onze baby als peuter raken niet uitgespeeld met deze mooie stapelbekers. De baby kruipt erachter aan en de peuter probeert ze op de juiste volgorde te stapelen; leuk voor verschillende leeftijden dus! En de gaatjes en vormen in de bekers zorgen ervoor dat het heel geschikt is voor zowel op het droge, als in de zandbak en in bad. Wij zijn fan!

De Mushie stapelbekers shop je hier

Wobbel

De allergrootste favoriet hier in huis is toch wel echt de wobbel! Een groot succes, ieder dag opnieuw. De wobbel is een houten board, gemaakt van duurzame materialen (hout met vilt of kurk) en het heeft een enorme aantrekkingskracht op kinderen van alle leeftijden. Onze peuter vindt het prachtig, maar ook onze baby kruipt er met plezier overheen en onderdoor. En ook het 6 jarige zoontje van mijn vriendin rent er meteen naartoe als zij bij ons thuis komen. Wist je trouwens dat je het als volwassene ook kunt gebruiken voor bijvoorbeeld wobbelyoga? De wobbel is dus echt voor alle leeftijden!

Het heeft niet direct een duidelijke functie en precies dat is wat dit speelgoed zo leuk maakt. Je kunt er namelijk van maken wat je wilt! Een balanceboard, relaxplek, skatebaan, viaduct voor auto’s, glijbaan, poppenkast, verstopplek of toch een wipwap? De mogelijkheden zijn eindeloos en daarmee ook het speelplezier.

De Wobbel shop je hier

Zaklampboekje

Ik wist niet dat het bestond maar was direct verkocht toen ik het zag: het zaklampboekje! Het boek begint eerst met een educatief stukje over het onderwerp. Het kan over van alles gaan; de seizoenen, de ruimte of allerlei verschillende sprookjes, dus je vindt altijd wel iets dat aansluit bij de interesses van je kindje. In het begin van het boek zie je een kartonnen zaklamp, die je in de rest van het boek onder de donkere pagina’s kan houden om vervolgens van alles te ontdekken! Heel interactief én leerzaam voor kinderen vanaf +- 3 jaar.

Zaklampboekjes shop je hier

GRIMMS

Niets magischer dan een regenboog, vuur of bloem. De peuter kreeg dit prachtige speelgoed voor haar eerste verjaardag van haar oma. En in al het cadeau-geweld en de drukte van haar feestje, had ze eigenlijk alleen maar oog voor deze kleurrijke houten bogen. Het speelgoed van GRIMMS wordt handgemaakt van duurzaam hout en gekleurd met waterbasis- en gifvrije verf. Je kunt GRIMMS stapelen, ter decoratie neerzetten en net als de wobbel kan het met wat fantasie voor van alles fungeren. Duurzaam én creatief, wij zijn fan!

GRIMMS shop je hier

Vloerpuzzel

Vloerpuzzels zijn te gek! En hoe leuk is het als je tijdens het puzzelen een heel sprookjesverhaal tevoorschijn ziet komen? Onze peuter is helemaal weg van deze mooie puzzel, waarvan je de verpakking ook nog eens als decoratie kan neerzetten. Leuk voor kinderen vanaf 3,5 jaar. En neem zeker even een kijkje want zijn heel veel mooie variaties, zoals ridders, draken, prinsessen en dieren.

De vloerpuzzels shop je hier

Kapla

Kapla (wist je trouwens dat deze naam een afkorting is van KAbouter PLAnkjes?) is geweldig speelgoed voor kleine bouwers. Het zijn simpele plankjes gemaakt van eco dennenhout, waar je zonder lijm of spijkers mee kunt bouwen. En hoewel ieder plankje er hetzelfde uitziet, is het alles behalve saai. Want als kinderen eenmaal beginnen, bouwen ze met hun fantasie de mooiste en meest bijzondere bouwwerken. Het is (net als de Wobbel en GRIMMS regenbogen) open einde speelgoed; je kunt het op je eigen manier interpreteren. Er is geen bedoeling en goed of fout. En dat zorgt voor eindeloos creatief speelplezier! Leuk voor kinderen vanaf ongeveer 3 (tot 90, want stiekem vindt iedereen dit leuk).

Kapla shop je hier

Bron: Wikipedia

Piano

De peuter wist het zeker: voor haar derde verjaardag wilde ze een rode piano. En wat is het een schot in de roos! Ze maakt eigen liedjes, zingt erbij en ook voor spelende vriendjes is de piano altijd een grote favoriet. De baby gebruikt hem als statafel en weet vanaf 6 maanden de toetsen ook al te vinden. Het was een zoektocht naar een speelgoedpiano met een prettig pianogeluid, maar deze is wat ons betreft perfect. Een hele leuke manier om muzikaal bezig te zijn met het hele gezin en geschikt voor verschillende leeftijden.

De piano shop je hier

Deze blog bevat een betaalde samenwerking met speelgoedwinkel Kleine Reus. Een kleine en duurzame speelgoedwinkel waar ik al jaren graag kom. Zij hebben mij betaald om content te maken (blog, foto’s & social media content). Al het speelgoed getipt in deze blog is niet gesponsord en dus zelf betaald (en natuurlijk oprecht ons lievelings!).

Brief aan school over wennen in coronatijd

Op veler verzoek deel ik met jullie mijn brief aan de school van onze peuter, die ons mailden met de mededeling dat we niet de school in mogen tijdens het wenproces. Ik schreef hem vanuit mijn hart, wellicht wil en kan je er iets mee.

Beste XXX,

Bedankt voor de mail omtrent het wennen. XXX kijkt er nu al erg naar uit om naar school te gaan. Hij/zij vindt het leuk en benoemt tegelijkertijd dat ze het spannend vindt, zoals waarschijnlijk de meeste kinderen wanneer ze starten op de basisschool. Gelukkig spreken we pas over XXX. Wij hopen heel erg dat het beleid tegen die tijd dusdanig is versoepeld waardoor afgeven aan de deur niet meer tot de standaard behoort. Toch willen wij inhoudelijk reageren op jullie mail en vragen naar jullie visie, omdat dat bepalend is voor het beleid waar XXX straks onderhevig aan zal zijn.

We moeten XXX straks bij de deur afzetten en mogen hem/haar niet naar het lokaal brengen. Daar hebben wij grote moeite mee om de volgende redenen:

  • XXX heeft een gevoelig karakter; hij/zij is gevoelig voor sfeer en verandering en een ‘kat uit de boom kijker’. En hoewel we wekelijks langs de school lopen (omdat hij/zij er zoveel zin in heeft) is hij/zij nog nooit binnen geweest. Hij/zij kent de leerkracht en het gebouw niet, is niet bekend met school en straks wordt er van hem/haar verwacht om aan de hand van een wildvreemde mee naar binnen te gaan. Naar alle waarschijnlijkheid gaat zo’n overdracht aan de deur zorgen voor een hoop stress. Iets wat voorkomen kan worden.
  • Een vierjarige kleuter (of bijna vierjarige peuter) kan gestrest raken door school. Als de eerste schooldag niet goed verloopt, kan dat zelfs gevolgen hebben voor de rest van zijn schoolcarrière, dat zegt politiek psycholoog Raphaela Carière van de Rijksuniversiteit Groningen. Veiligheid en vertrouwen zijn basisvoorwaarden voor het creëren van een fijne schooltijd. Logischerwijs creëer je dat door een warme overdracht. Als een kleuter ziet dat papa of mama met de leerkracht praat en vrij beweegt binnen de school, straalt dat vertrouwen uit naar het kind. Wat een veilige hechting met de leerkracht en school bevordert. 
  • Het beleid verschilt per school. Er zijn veel scholen waarbij ouders van de laagbouw wel mee de klas in mogen of tijdens het wenproces van kleuters de mogelijkheid krijgen om tijdelijk mee te gaan. Je ziet op verschillende scholen aangepaste afspraken om de behoefte van het kind tegemoet te komen.
  • Als we ons aan de wettelijke regels houden zou het (ons inziens) prima mogelijk moeten zijn om mee naar binnen te gaan. 1,5 meter afstand houden tot de leerkrachten en andere ouders is mogelijk en uitvoerbaar. Ouders die daar moeite mee hebben zouden er zelf voor kunnen kiezen hun kind bij de deur af te geven en/of wellicht is het mogelijk om wennende kinderen buiten de reguliere tijden te brengen. 
  • Wij (of minstens een van ons) vinden het belangrijk om met ons kind samen naar het lokaal te gaan. Wij willen een boekje kunnen lezen, klasgenootjes ontmoeten en de sfeer voelen die er heerst. Ondanks dat we alle vertrouwen hebben in jullie vinden we het belangrijk om persoonlijk te voelen of het een veilige omgeving is voor hem/haar. Zien hoe XXX zich beweegt en reageert voordat we hem/haar in vertrouwen achterlaten.

​Wij zijn ons ervan bewust dat jullie je ook bevinden in een spanningsveld tussen het handhaven van de maatregelen en het welzijn van de kinderen. Wat wij voornamelijk proberen is het belang voor een goede start binnen het basisonderwijs en het welzijn van de kinderen te benadrukken. En dat is ons inziens nooit van ondergeschikt belang. 

Alvast bedankt voor jullie reactie en mochten jullie ervoor openstaan willen we natuurlijk met jullie meedenken over dit thema.

Groetjes,

Hoe troost je je kind?

Gevallen? Kusje erop. Huilbui? “Nee, je hoeft niet te huilen”. We zijn als ouders soms geneigd om een handeltje te maken van het verdriet van onze kinderen, of om het huilen af te doen als onnodig. Niet omdat we het slecht bedoelen, maar waarschijnlijk omdat we proberen het leed te verzachten, het ‘goed te maken’, of ons kind af te leiden van de pijn die ze op dat moment ervaren. Maar werkt het? En is dat nou echt wat ze nodig hebben?

Wat is troost eigenlijk?

Zoals ik ooit in dit boek las, is de definitie van troost het vermogen om los te laten te weten dat je wordt opgevangen. In essentie is het woord troost verbonden aan het Engelse woord “trust”. Het heeft dus alles te maken met vertrouwen. Het vertrouwen om je verdriet met de ander te kunnen delen, die het even voor je kan dragen en er voor jou is. En met ‘die ander’ bedoel ik in het bijzonder een hechtingsfiguur. Want de mate waarin je kind zich getroost voelt, heeft veel te maken met in hoeverre hij gehecht is aan diegene die hem troost. En vice versa; zich veilig en getroost voelen draagt bij aan de hechting. Daarom is het zo van belang om een goede trooster te worden; het verbetert de relatie met je kind.

Even terug naar ons oerbrein

Zodra jouw kind huilt, vertelt je oerbrein je dat het moet stoppen. En het liefst zo snel mogelijk, of eigenlijk gewoon nú! Dat is heel goed geregeld van moeder natuur, want daarom krijgt je hongerige baby voeding en blijft ie in leven. Hoera voor ons instinct dus! Maar wat als er niets levensbedreigends aan de hand is? Een schaafwond op een knie bijvoorbeeld. Is het dan ook nodig om dat huilen direct te laten stoppen, of kunnen we het anders doen?

Huilen heeft een functie!

Ons brein is eigenlijk een mega geavanceerde machine die continue bezig is met het creëren van een goede balans. Het doorvoelen en ontladen van emoties is nodig om te verwerken en zodoende weer terug te komen in die balans. Onderdruk of relativeer je een emotie (te snel), dan is de boel onaf en ontregeld. Huilen is dus nodig! En als het ware een middel om die balans in ons brein te herstellen. Cool he?

Ons brein is eigenlijk een mega geavanceerde machine die continue bezig is met het creëren van een goede balans.

En als je dat weet, wordt het ineens een stuk minder nodig om dat huilen te doen stoppen. Dan mag het, omdat het nodig is en omdat het helpt!

Want ja, natuurlijk kan het als acute aanstelleritis voelen als je kind zichzelf ter aarde stort omdat hij zijn boterham liever dubbelgevouwen had gegeten dan in stukjes. Maar ergens is het goed om je te realiseren dat het voor je kind op dat moment ook echt even als een drama voelt. Dat de balans in zijn brein dus simpelweg even zoek is. En dat het enige dat wij dan moeten doen is een handje helpen om die balans weer te doen herstellen. Maar hoe doen we dat? Hier onder een aantal tips.

Hoe troost je je kroost

  1. Wees sensitief responsief
    Sensitieve responsiviteit. Een hele mond vol, maar eigenlijk betekent het niets meer dan ondersteunend en met aandacht aanwezig zijn. Merk op dat je kind een behoefte heeft en reageer hierop. Het tegenovergestelde hiervan is het gedrag (en daarmee de behoefte) negeren of afdoen als niet relevant. Dit verstoort de emotie regulatie en jullie band.
  2. Wees de rust zelve
    Of er nu een vreselijke valpartij heeft plaatsgevonden of het ‘boterhamincident’ is aan de gang, probeer in alle gevallen rustig te blijven. Het is voor je kind bijna onmogelijk om zich getroost te voelen als jij zelf in paniek of boos bent, of gaat zitten meehuilen. Wees rustig en kalm, zodat je kind op jou kan terugvallen.
  3. Nodig je kind uit voor troost
    Zeker voor wat oudere peuters en kleuters kan het (afhankelijk van de situatie) fijn zijn om niet meteen op ze af te vliegen wanneer ze verdrietig zijn. Nodig je kind uit. “Zal ik je komen troosten?”. Het kan namelijk zo zijn dat hij liever even alleen is. Dat zijn emoties -bijvoorbeeld tijdens een driftbui- even de ruimte nodig hebben. Dat er even moet worden ontladen, zonder directe troost van een ouder. Geef je kind die ruimte en geef aan dat je beschikbaar bent. Ga bijvoorbeeld op een paar meter afstand op de grond zitten en zeg “Ik ben hier, als je wilt kun je naar me toekomen”.
  4. Knuffel
    Verdriet zorgt voor spanning in het lijf. Door je kind te knuffelen komt het hormoon oxytocine vrij, waardoor zijn lichaam ontspant en (mooi feitje) het werkt ook nog eens pijnstillend. Het is bovendien een hele mooie manier om even contact te maken en je kindje zijn emoties te laten ervaren in de liefdevolle nabijheid van zijn ouder. “Huil maar even uit” of (mijn persoonlijke favoriet) “Mama is hier”.
  5. Benoem het verdriet
    “Dat doet pijn he? Dat je zo bent gevallen van de fiets” of “Je vindt het heel jammer dat we gaan he?”. Het benoemen van het verdriet zorgt ervoor dat je kind zich begrepen voelt. Bovendien help je hem hiermee  woorden te geven aan zijn emoties.
  6. Bedenk samen hoe je verder kunt
    “Wat zou kunnen helpen nu?” is een vraag die ik vanaf ongeveer het derde levensjaar regelmatig stel, als mijn kind is uitgehuild. Nog even knuffelen, een luisterboek of even een rondje wandelen; denk samen na over een manier om weer verder te kunnen na een moment van verdriet.
  7. Sluit positief af
    Het kan soms heel fijn zijn om positief af te sluiten door de focus te leggen op het positieve. “Ondanks dat je zo bent gevallen en je het nu spannend vindt, ben je tóch opgestaan en weer aan het fietsen!”.

En dan nog even dit

Natuurlijk wil iedere ouder zijn kind troosten bij verdriet. Maar als je moeite hebt om je eigen emoties en verdriet te voelen, zal je merken dat je het ook lastiger vindt om het verdriet van een ander er te laten zijn. Op een gezonde manier met je eigen emoties overweg kunnen is daarom enorm van belang. Want als je je eigen emoties kunt toestaan, lukt het je simpelweg ook beter om ruimte te geven aan de emoties van je kind. Ooit las ik: Het grootste cadeau wat je je kind kunt geven, is het opruimen van je eigen ellende. Dus laten we vooral mild zijn over ons eigen verdriet en ermee leren dealen, zodat we onszelf én onze kinderen op liefdevolle wijze kunnen troosten!

Kies een bedrag

Of voer een aangepast bedrag in


Liefdevol begrenzen

Heel vaak krijg ik de vraag: “Maar hoe pak je het dan aan als je kind iets doet wat écht niet mag?”. Soms lijkt er een misverstand te bestaan dat natuurlijk ouderschap hetzelfde is als grenzeloos ouderschap. Dat is niet zo, want ook mijn kinderen groeien op in een gezin waar grenzen zijn. Over het algemeen lukt het ons best goed om die afspraken na te leven en de grenzen die hieruit voortkomen te hanteren, maar ook ik sta natuurlijk wel eens te schelden als Soof voor de vijfde keer de bloemen uit de plantenbak trekt. Dus maak je geen illusies, ook dát hoort bij het ouderschap. Maar hoe kun je je kind begrenzen? En doe je dat duidelijk en op een liefdevolle manier?

Afspraken in plaats van regels

Allereerst gelden er in ons huis afspraken in plaats van regels. Het verschil tussen deze twee is dat regels worden bepaald -voor je kind- en afspraken worden gemaakt -met je kind-. Daarbij zijn afspraken geldend voor iedereen binnen het gezin, dus ook voor de volwassenen. Je kunt het zien als normen die je met elkaar hanteert. Normen waarmee je de waarden die jullie belangrijk vinden tot uiting brengt. Bij ons geldende afspraken zijn bijvoorbeeld dat wij elkaar niet slaan, we geen spullen kapot maken en we direct stoppen als de ander aangeeft iets niet leuk te vinden. Oké, tot zover allemaal duidelijk en harmonieus toch? Maar wat als je kind zich niet aan die afspraken houdt? Dat gebeurt hier natuurlijk ook heus wel eens.

Afspraak is afspraak

Voordat je een grens stelt is het belangrijk dat je achter de afspraken staat die in jullie gezin gelden. Dat je de grens ook echt voelt als die afspraken niet worden nageleefd. Want als jij niet echt voelt dat het een ‘nee’ is, zul je minder vasthoudend zijn in het naleven van de afspraken. Bovendien is je overtuigingskracht ook minder. Onderzoek eens bij jezelf of die ‘nee’ misschien een ‘ja’ zou moeten zijn, of wellicht moet je meer gaan voelen waar jouw eigen grens zich bevindt voordat je hem kunt stellen.

Liefdevol begrenzen doe je zo

Er is geen vast recept voor liefdevol begrenzen, maar toch hanteren wij een redelijk vaste volgorde in situaties waarin er begrensd moet worden. Hieronder deel ik onze manier met je en aansluitend licht ik het toe aan de hand van een voorbeeld.

  1. Observeer en verplaats je in het perspectief van je kind
    Voordat je op je kind afgaat (of afvliegt als het je hoog zit) is het helpend om eerst even pas op de plaats te maken. Wat gebeurt er nu precies? En kun je je verplaatsen in waarom je kind doet wat hij doet? Door oog te hebben voor het waarom kun je makkelijker inspelen op de behoefte die erachter schuilt.
  2. Maak contact en stel een grens
    Kom op ooghoogte en benoem wat je ziet. Stel een grens door aan te geven welk gedrag moet stoppen, maar vergeet niet om ook de reden uit te leggen. Hierdoor leert je kind niet alleen het wát (de afspraak) maar ook het waarom. En dat helpt hem dan weer zijn empathie en geweten te ontwikkelen. Zorg ervoor dat je non-verbale en verbale communicatie overeen komt. Want hoe grappig sommige situaties ook zijn, het is natuurlijk heel verwarrend als je giechelend roept dat iets niet mag.
  3. Biedt een alternatief
    Na het stellen van een grens is het duidelijk voor je kind welk gedrag moet stoppen. Maar ja, wat dan wel? Door een alternatief aan te bieden kun je je kind handvatten geven hoe hij anders met bepaalde emoties kan omgaan. Afhankelijk van de leeftijd kun je natuurlijk ook samen een alternatief bedenken.
  4. Reflecteer
    Hoe ouder je kind wordt, hoe makkelijker het is om samen te reflecteren op de situatie. Is de rust wedergekeerd en de sfeer weer relaxed? Ga in gesprek opzoek naar waarom je kind tot een bepaalde actie is gekomen. Wees niet veroordelend, maar nieuwsgierig en betrokken. Hierdoor krijg je de kans om samen de oorzaak aan te pakken, in plaats van enkel het gevolg.
  5. Herhaal
    Het lijkt soms een gebed zonder einde, maar herhaling is nu eenmaal nodig voordat je kind de afspraak ook gaat begrijpen en naleven. Straffen en belonen zijn hiervoor niet nodig. Het verplaatsen in je kind, rustig je grens aangeven en (tot in den treuren) het waarom herhalen wél. Dit vraagt soms veel van je geduld, maar het kan helpen om je af te vragen hoeveel geduld je had toen je kindje leerde lopen. Want net als lopen, is afspraken naleven een vaardigheid die kinderen moeten leren door simpelweg heel veel te oefenen.

Voorbeeld
Het is mei 2020 en Puk is 3 weken oud. Het is de tweede dag dat mijn man weer gaat werken en ik dus alleen ben met mijn twee dochters. Terwijl ik Puk borstvoeding geef op de bank komt Soof langsgelopen en geeft haar zusje plotseling een klap op haar hoofd. Ik schrik me natuurlijk wezenloos, maar het lukt me gelukkig om rustig te blijven.
1. Observeer
Ik realiseerde me dat dit iets te maken moest hebben met de nieuwe situatie, alle veranderingen en het ineens moeten delen in aandacht.
2. Maak contact en stel een grens
Ik pakte Soof haar hand en zocht oogcontact. “Soof kom eens hier. Hier schrik ik heel erg van! Slaan doen we niet. Zie je Puk? Ze moet nu heel hard huilen, zij is ook geschrokken en heeft pijn. En het is ook gevaarlijk, want van slaan kan haar hoofdje kapot gaan.”
3. Biedt een alternatief
“Als je boos bent en wil slaan, doen we dat niet op elkaar maar kun je dat doen op de poef of op dit kussen”.
4. Reflecteer
Nadat ik Soof had begrensd, werd meteen duidelijk dat ze er zelf ook van geschrokken was. Ik vroeg haar waarom ze Puk had geslagen. En hoewel ze toen nog 3 moest worden kon ze al aangeven: “Ik vind het zo vervelend dat Puk de hele tijd bij jou is”. Ik erkende haar gevoel door aan te geven dat ik snap dat het moeilijk is voor haar. We spraken af dat ik haar naar bed zou brengen die avond en we een aantal dagen erna samen op pad zouden gaan. Daarbij bespraken we samen hoe zij in het vervolg kan aangeven als zij wat ‘alleen tijd’ wil met mij, om te voorkomen dat zij weer tot slaan zou overgaan.

Time-in in plaats van time-out

Natuurlijk heb ik ook wel eens de behoefte om mijn kinderen achter het behang te plakken. Toch kies ik nooit voor een straf of een time-out. In plaats daarvan helpt het ons wel om te kiezen voor een time-in.  De overeenkomst is dat je in beide gevallen je kind uit de situatie haalt, met als verschil dat je bij een time-out kiest voor afzondering en bij een time-in voor verbinding. Een time-in is een moment van pauze mét je kind. Samen stap je uit de situatie om te kalmeren, het gedrag te stoppen of het probleem op te lossen. En waar een time-out kan zorgen voor nog meer strijd omdat je tegenover elkaar komt te staan, zorgt een time-in ervoor dat je samen in verbinding tot een oplossing komt. Soms is het al genoeg om je kind de ruimte te geven om even te ontladen. Op een ander moment biedt een time-in je de gelegenheid om echt in gesprek te gaan over het voorval. Hierdoor is je kind niet bezig hoe hij zo snel mogelijk van dat strafstoeltje af komt, maar ontstaat er ruimte om de situatie echt een leermoment te laten zijn. Het kost net zoveel tijd en moeite, maar het resultaat is dat je kind niet alleen leert dát er afspraken zijn, maar ook wáárom. Daarbij helpt deze aanpak je kind ook om woorden te vinden voor zijn gevoel, waardoor hij in het vervolg beter in staat is om zijn behoeftes bespreekbaar te maken.

En zo geloof ik dat Soof leert dat ze Puk niet mag slaan. En zo geloof ik ook dat ze zich aan die afspraak zal houden. Niet om te voorkomen dat er straf volgt, maar omdat ze begrijpt dat ze daarmee haar zusje pijn doet. En zo doen wij dus niet aan straffen, maar aan liefdevol begrenzen. Omdat wij onze kinderen niet willen trainen tot brave en volgzame puppy’s, maar ze willen helpen ontwikkelen tot bewuste en empathische mensen.

Bevallingsverhaal Puk

Ik ben 40 weken en zes dagen zwanger. En hoewel ik inmiddels ben getransformeerd tot formaat walrus en ik behoorlijk immobiel en hormonaal ben, voel ik me goed. En bovenal ontzettend dankbaar. Dankbaar dat het me weer is gegeven om mijn kindje te voldragen. Dat ik een heel fijne zwangerschap heb mogen meemaken en ik met vertrouwen uit kijk naar het moment dat wij ons meisje gaan ontmoeten.

Van krampen naar weeën

Het is avond als ik wat krampen voel. Het is niet veel krachtiger dan ik de afgelopen 2 weken met enige regelmaat voorbij voelde komen, maar toch voel ik dat het wat meer rommelt dan voorheen. Ik neem twee paracetamol en besluit te gaan slapen. Ik voel me rustig en heb vertrouwen. In gedachten spreek ik tegen mijn baby. ‘Als jij er klaar voor bent, mag je komen meisje’. De nacht beleef ik in een soort slaap-waak toestand. Ik voel toenemende krampen. Ik voel dat mijn lijf aan het werk is, maar ben er niet helemaal bij. Ik slaap, maar toch ook niet. Een diepe ontspanning, zo zou je het kunnen noemen.

Rond 6 uur word ik wakker en voel ik dat de krampen langzaam plaatsmaken voor weeën. Ik maak mijn man wakker en zeg dat ik denk dat het is begonnen. Hij haalt beneden een kop thee voor mij terwijl hij de verloskundige en mijn moeder belt. Ik lig in bed met mijn ogen dicht en ik vind de weeën nog helemaal niet zo pijnlijk, terwijl ze toch al om de vier á vijf minuten komen. Als mijn man binnenkomt vertelt hij dat mijn moeder eraan komt om Soof op te halen en mijn favoriete verloskundige dienst heeft. Ik voel me opgelucht. Alsof alle omstandigheden zo zijn dat ik mijzelf helemaal kan overgeven aan dat wat ik op het punt sta te gaan doen: geboorte geven.

Terwijl mijn man Soof wakker maakt en aankleed, ga ik even douchen. Ik kijk uit het raam en zie de zon opkomen. Het doet me denken aan de bevalling van Soof. Toen begon ik de dag precies op dezelfde manier, onder de douche terwijl de zon op kwam. “Dit wordt een prachtige dag” zeg ik tegen mijzelf, terwijl ik mijn handen op mijn buik leg.
Ik besluit even in bad te gaan zitten en dan komt mijn man binnen met Soof. Ze is aangekleed en klaar om mee te gaan met oma. Ik kijk naar haar en schiet vol. Mijn lieve kleine meisje. Dit is het laatste moment dat ik haar zie terwijl ik alleen háár moeder ben. “Weet je wat er vandaag gaat gebeuren Soof?” vraag ik. “Je zusje wordt vandaag geboren!”. “Oh leuk!” zegt ze, terwijl ze eigenlijk geen idee heeft van wat er staat te gebeuren. Ik geef haar een dikke zoen vanuit het bad en vertel haar nog even extra dat ik van haar houd. Terwijl ze aan de hand van oma wegloopt pink ik een traantje weg. Tot straks, kleine grote zus.

Het echte werk

De verloskundige komt binnen net nadat mijn moeder en Soof zijn vertrokken. Ze zet na overleg met mij alvast het bevalbad klaar in de slaapkamer. Als ik rond 7 uur uit bad kom vraag ik haar of zij mij wil toucheren. Ik heb namelijk helemaal nog geen ‘pijn’. De weeën zijn echt nog heel goed op te vangen dus ben ik benieuwd of er überhaupt vordering is daar beneden. Tot mijn stomme verbazing heb ik al ongeveer 4 centimeter ontsluiting. Dit geeft mij heel veel vertrouwen en sterkt mij in mijn overtuiging dat dit een fijne en voorspoedige bevalling zal gaan worden.

Ik voel nog niet de behoefte om het bevalbad in te gaan. Ik kan toch moeilijk de hele dag gaan liggen dobberen, dacht ik. Ik geef aan dat ik graag even op bed wil liggen en stuur mijn man en verloskundige naar beneden. Zij houden mij in de gaten via de babyfoon, terwijl ik mij installeer op bed. Ik lig op mijn linkerzij, met muziek in mijn oren en mijn ogen dicht. De weeën worden sterker en sterker. Bij ieder begin trek ik mijzelf op aan de co-sleeper naast mijn kant van het bed. Als de wee afzwakt laat ik los en kom ik weer in een diepe ontspanning. Het voelt alsof ik in een andere wereld ben. Helemaal in mijzelf gekeerd maak ik diepe, zware baringsgeluiden. Die geluiden helpen mij om in contact te blijven met mijn lichaam, om de ontspanning te blijven voelen tussen de weeën door. Ik doe het niet eens bewust, het is alsof mijn lijf het heeft overgenomen. Ik ben constant aan het affirmeren. “Deze wee brengt me dichter bij jou” en “Ik ga open”. (Wil je meer weten over wat affirmaties zijn en hoe je ze kunt inzetten tijdens (de voorbereiding van) je bevalling? Lees dan mijn blog over het geboorteplan.) Mijn ogen zijn urenlang gesloten. Ik voel me veilig en tegelijkertijd krachtiger dan ooit. Omdat ik geloof in mijn lichaam, vertrouw op een goede afloop en een mooie geboorte. De weeën voelen krachtig en intens maar ergens voelt het ook heel fijn. Alsof dit precies is zoals het zou moeten zijn.

In het bevalbad

Om 9 uur komen mijn man en verloskundige naar boven. Zij horen aan de geluiden die ik maak dat de intensiteit van de weeën toe neemt. Ik wil graag in bad en vanaf het moment dat ik daarin stap voel ik mij omhuld door het warme water. De gewichtsloosheid werkt ontspannend en ik voel me heel fijn. Vanaf dan gaat het snel. De weeën worden heftiger, scherper en het voelt alsof ik keihard aan het werk ben. Nog steeds heb ik mijn ogen gesloten, zit ik in mijn eigen cocon. Ik lig in het water met mijn handen op mijn buik en draai bij iedere wee op mijn zij terwijl ik mijn man vasthoud. Er wordt niet veel gezegd, maar ik voel dat ik omringd ben door twee mensen die in mij geloven.

Op een gegeven moment voel ik een druk die ik nog niet eerder heb gevoeld en weet ik even niet meer wat ik met de weeën aan moet. Het lukt me minder goed om ze op te vangen en zo rustig als ik eerder was begin ik ineens te vloeken (en wel precies op het moment dat mijn verloskundige besluit een stukje van de bevalling te filmen, how charming). De verloskundige bevestigt mijn gevoel door naar mij te kijken; “Volgens mij heb je volledige ontsluiting, als je druk voelt mag je gaan meepersen”. En hoewel dit het moment is waar ik eerder nog naar uit keek, klap ik ineens dicht. Ik weet gewoon even niet hoe ik moet omschakelen. Het voelde eerder heel fijn om alleen maar te hoeven ‘ondergaan’. Ik was alleen maar bezig met ontspannen en nu moest ik ineens iets doen. En niet zomaar iets, ik moet een heel kind eruit zien te krijgen. Hoe dan?!

Geboorte

“Vind je het spannend?” vraagt mijn verloskundige. Ja zeg ik, “Ik weet even niet wat ik moet doen”. Ze vertelt mij dat ik niets moet. Dat ik alleen maar naar mijn lijf hoef te luisteren, want die vertelt mij wel wat er moet gebeuren. “Geef je eraan over en dan heb je straks je meisje in je armen”.

Dat was het enige dat ik nodig had. Ik verander van positie en laat me helemaal leiden door mijn lichaam. Ik pers mee, langzaam voel ik mijn kindje zakken en plotseling breken mijn vliezen.

Op een gegeven moment roep ik dat ik niet meer kan. Want wauw wat is dit gevoel heftig en overweldigend. Maar dan, op 21 april om 11.27 gebeurt het meest bijzondere dat ik ooit heb gedaan. Geheel instinctief til ik mijn rechterbeen omhoog en pak ik mijn kindje aan. Gek genoeg heb ik totaal geen idee wat er gebeurt, het is alsof ik het niet echt meemaak. In een waas van verstandsverbijstering roep ik; “Wat is dit?” Waarop de verloskundige lachend antwoord: “Uhhh.. je baby?”. Langzaam leid ik haar door het water naar boven. En pas dan ontwaak ik uit die uren durende roes. Mijn meisje. Mijn lieve kleine meisje. “Je bent er!” roep ik met een brok in mijn keel. Tranen stromen over mijn wangen. Wat voel ik me trots en vol van liefde. Als ik naast mij kijk zie ik mijn man met betraande ogen. Mijn liefde, mijn steun en toeverlaat, de vader van mijn kinderen. Samen staren we naar ons kindje. Ons lieve, kleine meisje. Wauw. Welkom lieve Puk. Van liefde komt niets dan liefs.

Een natuurlijke en duurzame kraamtijd

De kraamperiode, de start van het leven van en met je baby. Een magische tijd waarin je alleen maar wenst dat je op een ontspannen en liefdevolle manier kunt beginnen aan dat mooie nieuwe avontuur.

Maar wat vind je dan precies belangrijk? En hoe bereid je de kraamperiode voor zodat de omstandigheden optimaal zijn? Hoe ik de kraamtijd natuurlijk en duurzaam vormgeef lees je hier!

40 dagen kraamtijd

We leven in een hup-snel-weer-op-de-been-cultuur, maar binnen heel veel andere culturen wordt de kraamtijd gezien als ‘de heilige 40 dagen’. Ja, je leest het goed: 40 dagen! Een periode waarin rust en herstel voorop staat. Hoe je dat vormgeeft verschilt natuurlijk per persoon. Waar de een het fijn vindt om 40 dagen binnen te cocoonen, snakt de ander na een paar dagen al naar een drankje op het terras. Belangrijk is vooral om geen verplichting te voelen om al snel mee te moeten draaien met de maatschappij én je lichaam de tijd te geven om goed te herstellen van de bevalling. Laat je verwennen, vraag om hulp, bestel je boodschappen online en regel wat ondersteuning in het huishouden. Het belangrijkste: focus je vooral op de nieuwe gezinssamenstelling en je eigen herstel. Denk van tevoren ook na over wat jou helpt om de kraamperiode zo prettig mogelijk te laten verlopen. Willen jullie kraambezoek of blijf je liever met je eigen gezin? Hoe wil je worden begeleid door de kraamhulp? Wat ondersteunt jou in je herstel? Het kan helpen om een aantal zaken op papier te zetten. Bij ons ziet dat er ongeveer zo uit:

  • Zo veel mogelijk rust en ruimte om de baby te leren kennen en haar op ontspannen wijze te introduceren aan Soof.
  • Veel huid op huid contact met de baby.
  • Warmtezorg door middel van wollen kleding, buidelen en de warmtelamp boven de commode.
  • Begeleiding van kraamhulp/lactatiekundige bij borstvoeding. Tips zijn welkom.
  • De dag beginnen met borstvoedingsthee en ontbijt met yoghurt, vers fruit en noten.
  • Dagelijks een groene smoothie en fruitsalade.
  • Geen kraamvisite, enkel naaste familie.

Wil je je echt verdiepen in jouw kraamtijd? Dan is het boek ‘De eerste veertig dagen, voeding en inspiratie voor de kersverse moeder’ er eentje die ik je écht kan aanraden. Ik had dit boek graag gelezen voor ik kinderen kreeg (ware het niet dat hij toen nog niet bestond). Deze musthave voor iedere zwangere staat bol van wijsheden uit eeuwenoude culturen en tradities. En wat zo leuk is aan dit boek, is dat het je inspireert met prachtige wijsheden, maar ook concrete handvatten en recepten biedt. Met al deze inspiratie zorg je gemakkelijk voor de juiste voeding voor jouw lichaam én geest, ter ondersteuning van die intense periode na de bevalling. Want die eerste veertig dagen na de bevalling moeten enkel en alleen in het teken staan van jouw herstel en de binding met je baby.

Duurzame keuzes

Als je de meeste uitzetlijsten moet geloven, mag je voor de komst van een baby bijna een tweede hypotheek afsluiten. Babybadjes, matrasbeschermers en een complete babykamer hebben wij de eerste keer aangeschaft en nooit (nee echt nooit) gebruikt. Dat doen we nu dus anders. De baby zal, net als Soof, bij ons op de kamer slapen en we kopen alleen datgene wat we echt nodig hebben. Want in wezen heeft je baby eigenlijk niet veel meer nodig dan jouw lichaam; melk, warmte en liefde! Vind je het fijn om toch wat houvast te hebben voor wat je dan wél nodig hebt? Neem dan hier even een kijkje voor een natuurlijke uitzetlijst.

Het huren van een co-sleeper

Dat ik een mega fan ben van samen slapen is geen geheim. Een grote wens van mij is dan ook om (minimaal) het eerste half jaar van de baby gebruik te maken van een co-sleeper. Handig voor de nachtvoedingen (ik hoef er mijn bed niet meer voor uit) én veilig omdat Soof ook nog steeds bij ons slaapt. Zo heeft de baby toch een veilig eigen plekje en is ze tegelijkertijd dichtbij de rest van het gezin. Het kopen van een co-sleeper is kostbaar en omdat we hem maar relatief kort gebruiken, ging ik opzoek naar een goedkoop én duurzaam alternatief. En zo kwam ik terecht bij Cribster. Op deze site kun je terecht voor het huren van verschillende soorten wiegen, co-sleepers en ook nog eens babykleding. Je kiest natuurlijk zelf de variant, periode en extra’s zoals beddengoed. En ideaal; het wordt bij je thuis bezorgd en opgehaald. Wij kozen voor de Suzpod 3, een heel lichte en makkelijk te installeren co-sleeper die sinds week 37 van mijn zwangerschap naast mijn kant van het bed staat. En door zijn natuurlijke kleuren past hij ook nog eens perfect in het interieur van onze slaapkamer.

img_6893

De co-sleeper wordt door Cribster geleverd inclusief matras en setje beddengoed. Bovenop het matras heb ik een medicinaal schapenvachtje gelegd, waar de baby op zal slapen. Dit reguleert de lichaamstemperatuur en werkt ontspannend. Nog een leuk weetje over de co-sleeper; als je ‘m voor 5 maanden huurt, krijg je de 6e maand gratis.

Natuurlijk kraampakket

Je kent ze wel, die ongezellige kraampakketten van je zorgverzekeraar. Ik verbaasde me tijdens mijn eerste kraamperiode enorm over de hoeveelheid plastic, wegwerp en onnatuurlijke producten. Dat moet toch anders en vooral natuurlijker kunnen, dacht ik. En zo kwam ik terecht bij het natuurlijke kraampakket van Dalalou Natuurlijk. En dat overal over is nagedacht, voel je meteen als je het kraampakket uitpakt. Van wasbare netbroekjes tot kraamverband van biokatoen. En van verzachtende kamilleolie tot een cordring in plaats van navelklem. Die cordring is gemaakt van latex en is daardoor voor je baby veel zachter (en dus huidvriendelijker) dan een navelklem. Dankzij het kraampakket ontdekte ik ook allerlei nieuwe wondermiddeltjes, zoals heilwol. Deze 100% natuurlijke wol wordt zowel voor moeder als kind gebruikt om de geïrriteerde, gevoelige of ontstoken huid te genezen. Te gek toch?

Je ontvangt het natuurlijk kraampakket in een mooie tas, waar ook nog eens allerlei leuke extra’s in zitten zoals een wollen strikmutsje en KIIND magazine.  Kortom; je hebt hiermee alle essentiële zaken én leuke extra’s voor je kraamweek in huis, maar dan een stuk gezelliger, duurzamer en natuurlijker. Dit kraampakket voelt als een cadeautje. Een cadeautje dat bijdraagt aan een natuurlijke start, voor zowel moeder als kind!

img_6717

Wasbaar

Als je het hebt over duurzaamheid kan wasbaar natuurlijk niet ontbreken. Wasbare luiers zijn inmiddels steeds bekender, maar wist je ook van het bestaan van wasbare billendoekjes en zoogkompressen? De billendoekjes maak ik vochtig in een glazen bakje met water en lavendel- of kamilleolie, wat ervoor zorgt dat het – naast duurzaam – ook nog eens ontzettend huidvriendelijk is voor dat kwetsbare babyhuidje. De zoogkompressen zijn overigens inmiddels al een hele tijd in gebruik als wattenschijfjes. En ik zou niet anders meer willen!

img_6910

Neem de tijd

Uiteindelijk is er een ding écht belangrijk in de kraamperiode: neem de tijd. Om te herstellen van de bevalling, je baby te leren kennen en balans te vinden als gezin. Voel je niet verplicht om aan andermans verwachtingen te voldoen, maar vaar op jouw eigen intuïtie en doe wat voor jouw gezin werkt. En hopelijk is de kraamtijd op deze manier een periode waar je later met een warm gevoel op terug kijkt. Een fijne, rustige en liefdevolle start van jullie leven met elkaar.

Deze blog bevat samenwerkingen met Dalalou Natuurlijk en Cribster

 

5 dingen die ik in mijn tweede zwangerschap anders doe

Bij een eerste zwangerschap is alles nieuw. Toen ik net zwanger was van Soof wist ik niet eens of ik mij direct bij de verloskundige kon aanmelden, of dat dit via de huisarts moest. Laat staan dat ik bewuste keuzes maakte over naar welke verloskundige ik zou gaan, welke zwangerschapsvitamines ik zou slikken of hoe ik mijn bevalling zo natuurlijk mogelijk kon laten plaatsvinden. Nee, ik was allang blij als ik mij enigszins wist te redden in die wondere wereld van de zwangere vrouw.

Nu ik voor de tweede keer moeder word, voelt het veel minder overweldigend. De ervaring van een eerdere zwangerschap en het feit dat ik al moeder ben zorgt ervoor dat ik duidelijker weet wat bij me past. Daardoor maak ik nu automatisch ook andere keuzes. En welke dat zijn, deel ik hier met je!

1. Voorbereiding

‘Een goede voorbereiding is het halve werk’. Ach, het zou natuurlijk fantastisch zijn als je als goed voorbereide vrouw 5 centimeter ontsluiting cadeau krijgt. Zo makkelijk is het helaas niet. En toch is het heel belangrijk om je goed voor te bereiden op de bevalling. En dat doe ik op de volgende manieren:

Weet je rechten

Voorafgaand en tijdens mijn eerste bevalling zijn mij een aantal dingen ‘overkomen’ zoals ongevraagd strippen en toucheren. Ik dacht dat het zo hoorde, dat dit normaal was. Inmiddels ben ik veel beter op de hoogte van mijn rechten als zwangere – en straks barende – vrouw. Ik weet daardoor dat ik regie heb over mijn bevalling, dat ík degene ben die beslis en dat ik “nee” kan zeggen tegen bepaalde procedures. Daardoor kan ik ongestoord varen op mijn oergevoel en baarinstinct. Ben jij benieuwd naar je rechten als zwangere? Kijk dan bijvoorbeeld even op de site van stichting GeboorteBeweging.

Volg een cursus

Een cursus volgen tijdens je zwangerschap kan je helpen om bewust aandacht te geven aan het groeiende leven in je buik en je goed voor te bereiden op de bevalling. Tijdens mijn eerste zwangerschap ging ik wekelijks naar zwangerschapsyoga. Hierdoor had ik kennis over het proces van bevallen en leerde ik helpende technieken om tot ontspanning te komen. Tijdens mijn tweede zwangerschap verdiep ik mij in hypnobirthing. Door te werken met affirmaties en diepe ontspanningstechnieken ga ik met nog meer vertrouwen mijn bevalling tegemoet.

Schrijf een geboorteplan

Het maken van een geboorteplan is wat mij betreft beslist geen onzin. Nee, de geboorte van je kindje kun je niet regisseren en natuurlijk kunnen dingen anders lopen dan je aanvankelijk had gewenst. Maar wat je wél kunt doen is je zodanig voorbereiden dat je op het moment suprême de regie kunt nemen over jouw bevalling! Je achteraf gehoord en begrepen voelen is essentieel om positief te kunnen terugkijken op de geboorte van je kindje. En daarom is het heel goed als je weet -en kunt delen- wat jij belangrijk vindt. Ben je benieuwd hoe mijn geboorteplan er precies uit ziet? Je leest het hier.

ea49004b-a9de-40c6-b035-c93359e48a62-1

2. Natuurlijke geboortewerkers

Mijn eerste zwangerschap werd begeleid door een reguliere verloskundige. Niets mis mee en ik was daar destijds heel tevreden over. Maar na bijna drie jaar ouderschap voelt dat niet meer passend. Ik heb mijzelf ontwikkeld tot (zoals ze dat noemen) natuurlijke ouder. En hoewel dat voor mij heel logisch voelt, is dat niet bepaald ‘mainstream’. En dan is het heel fijn als je een verloskundigenpraktijk binnenstapt waar Weleda,  KIINDmagazine en kruidenthee op tafel staat en niemand er vreemd van op kijkt dat je samen slaapt in een groot familiebed. Een rustige, natuurlijke, thuis- en badbevalling is mijn liefste wens. En daarom vond ik het zó belangrijk om een verloskundige te vinden die in visie goed bij ons past. Hetzelfde geldt voor de kraamzorg. Waar onze eerste kraamverzorgster er nog van overtuigd was dat baby’s zichzelf in slaap moeten huilen, hebben we nu bewust voor natuurlijke kraamzorg gekozen die ook nog eens lactatiekundige is. Ben jij benieuwd naar welke natuurlijke geboortewerkers er in jouw buurt werkzaam zijn? Kijk dan even hier. En een belangrijke tip; zodra je weet dat je zwanger bent, neem dan direct contact op want deze geboortewerkers zitten over het algemeen erg snel vol!

3. Voeding en vitamines

Dat voeding en vitamines belangrijk zijn, wist ik gelukkig tijdens mijn eerste zwangerschap al. Tijdens deze zwangerschap wil ik vooral dat de vitamines die ik slik, zo natuurlijk mogelijk zijn. Ik eet veel groenten en fruit en slik zwangerschapsvitamines van Essential Organics in combinatie met natuurlijke visolie. Maar wist je dat moeder natuur ook een aantal dingen heeft ontworpen die heel erg helpend kunnen zijn tijdens je zwangerschap en in aanloop naar de bevalling? Deze twee deel ik heel graag met je:

Dadels

Binnen heel veel niet-Westerse culturen is het eten van dadels tijdens de zwangerschap heel normaal. En inmiddels is het niet alleen een gewoonte, maar zelfs bewezen effectief. Zo blijkt het eten van 5 dadels per dag, vanaf 4 weken voor de geboorte helpend om een spontane bevalling te bevorderen, bloedverlies te verminderen én heeft het een gunstig effect op de moedermelk. Ach, baat het niet, dan schaadt het niet. Toch?

Magnesiumbad

Tijdens je zwangerschap heeft je lijft aanzienlijk meer behoefte aan magnesium. Het nemen van een magnesiumbad kan helpend zijn om je spieren, lijf en geest te ondersteunen en ontspannen. Het schijnt trouwens ook nog eens te helpen tegen spierkrampen én een goede nachtrust te bevorderen. En dat is toch wat iedere zwangere vrouw als muziek in de oren klinkt?bba7ffae-291c-446f-bfcc-5bfd5d5755ad

4. Babyuitzet

Waar ik bij Soof de helft van ons spaargeld uitgaf aan spullen die we nooit hebben gebruikt, trap ik daar nu natuurlijk niet meer in. Geen matrasbeschermers, babyschoentjes (gebruikt iemand die überhaupt?) en babybadjes meer. Dit keer kopen we alleen wat we écht nodig hebben. Sterker nog; we hebben geen eens een babykamer. Want net als Soof zal ons tweede kindje bij ons komen te slapen tot ze toe is aan een eigen kamertje. Ook pakken we het dit keer een heel stuk duurzamer aan, door bijvoorbeeld een co-sleeper te huren, in plaats van te kopen en door wasbare billendoekjes en zoogcompressen te gebruiken. Wil je hier meer over weten? Lees dan binnenkort mijn blog ‘een fijne en duurzame kraamtijd’.

img_6893

5. Vertrouwen

Tijdens de zwangerschap van Soof zag ik flink op tegen de bevalling. Ik wist niet wat ik kon verwachten en al helemaal niet of het me zou lukken om met de pijn om te gaan, laat staan om een heel kind eruit te werken! Hoe intens en bijzonder dat uiteindelijk was lees je trouwens hier. Deze ervaring en de kennis die ik afgelopen jaren heb opgedaan helpt mij nu enorm. Het is fijn weten wat een bevalling inhoud en belangrijker nog; wat ik van waarde vind tijdens dit bijzondere proces. Het grootste verschil is toch wel dat ik nu een rotsvast vertrouwen heb. Vertrouwen in mijn lijf, omdat het is gemaakt om te baren en vertrouwen in mijn baby, dat zij het tempo zal bepalen en ik hier alleen maar op hoef mee te bewegen. Is het jouw eerste bevalling en vind je het net zo spannend als ik dat vond? Lees dan veel positieve geboorteverhalen, bekijk mooie filmpjes van (thuis)bevallingen en lees boeken die je sterken in je vertrouwen (een voorbeeld hiervan is het boek ‘Positief over bevallen’ van Milli Hill). Maar vooral; weet en voel dat je dit kunt. Zie jouw bevalling als de ontmoeting met je kindje, iets om met enorm veel liefde en vertrouwen naar uit te kijken!

img_4458

Natuurlijk geboorteplan

Het maken van een geboorteplan is wat mij betreft beslist geen onzin. Nee, de geboorte van je kindje kun je niet regisseren en natuurlijk kunnen dingen anders lopen dan je aanvankelijk had gewenst. Maar wat je wél kunt doen is je zodanig voorbereiden dat je op het moment suprême de regie kunt nemen over jouw bevalling! Je achteraf gehoord en begrepen voelen is essentieel om positief te kunnen terugkijken op de geboorte van je kindje. En daarom is het heel goed als je weet -en kunt delen- wat jij belangrijk vindt.

Je geboorteplan als affirmatie

Afferwat? Affirmaties zijn gedachtes en voorstellingen, die je door herhaling steeds meer eigen maakt en gaat geloven. De kracht van de gedachte is groot, heel groot. En daarbij, alles wat je aandacht geeft groeit. Hierdoor is er een grote kans dat jouw wens en dat wat jij je voorstelt, ook echt gaat plaatsvinden.

” Ik ben thuis en mijn kindje wordt in bad geboren  “

Door de wensen rondom de geboorte van je kindje te beschrijven ben je bewust en onbewust jouw eigen visualisatie aan het maken van je bevalling. Door op een positieve manier bezig te zijn met de geboorte van je kindje, zal je je daadwerkelijke bevalling ook positiever ingaan (met alle goede gevolgen van dien). Het gebruiken van affirmatiekaarten kan ook een heel fijn hulpmiddel zijn om positief te kunnen associëren met je bevalling.

Praktisch hulpmiddel

Je geboorteplan is een praktisch hulpmiddel om je wensen kenbaar te maken naar je omgeving. Door te beschrijven wat je wel en niet wil, weet iedereen die betrokken is tijdens de bevalling wat de do’s en dont’s zijn. Dat is handig, omdat je op het moment van bevallen vooral bezig wil zijn met wat er in je lijf gebeurd. Deel jouw plan dus vooraf met je partner, verloskundige en andere belangrijke betrokkenen. Zo kun jij je op het moment suprême focussen op de meest bijzondere ervaring uit je leven!

Mijn geboorteplan

In mijn geboorteplan (of eigenlijk noem ik het liever mijn geboortewensen) focus ik met name op de volgende drie punten; een natuurlijk verloop van de bevalling, veiligheid en de hechting tussen mij en de baby.

Algemeen

  • Thuis.
  • Zo natuurlijk mogelijk.
  • Rol verloskundige; rustige, warme en bemoedigende benadering.
  • Zo min mogelijk mensen in huis (verloskundige en mijn man. Geen stagiaires).
  • Alle beslissingen worden genomen in overleg met mijn man en mij.
  • Geen procesversnellers en medische handelingen zonder overleg. Ten alle tijden met uitleg over het nut, de noodzaak, de mogelijke gevolgen en alternatieven.

Ontsluitingsfase

  • Alles om in mijn coconnetje te komen en blijven.
  • Muziek (in oordopjes of over de box).
  • Gedimd licht, Himalaya zoutlamp en kaarsjes.
  • Essentiële oliën in de diffuser (lavendel).
  • Toucheren enkel op verzoek/in overleg.
  • Eventueel herinneren aan ontspannen mond-kaak, schouders en een rustige ademhaling naar beneden.

Geboortefase

  • In bad (of wat dan goed voelt).
  • Verticaal baren zodat de zwaartekracht een handje mee helpt.
  • Baby wordt door mijzelf aangepakt.

Na de geboorte

  • Baby direct op de borst.
  • Geen mutsje.
  • Baby niet wassen, enkel voorzichtig droogdeppen met hydrofiele doek.
  • Navelstreng uitkloppen, wordt doorgeknipt door mijn man. Cordring in plaats van navelklem.
  • Baby blijft op mijn borst. Ook tijdens hechten/onderzoek.
  • In het eerste uur starten met borstvoeding. Eerst proberen om de baby zelf naar de tepel te laten zoeken. Ondersteuning van de verloskundige op verzoek.
  • Geen standaard oxytocine-injectie voor de geboorte van de placenta de eerste 45 minuten. Daarna in overleg.
  • Eerst moedermelk, daarna vitamine K. Geen injectie, maar druppels (zelf in huis).
  • Na het gouden uur de baby onderzoeken op mijn borst.
  • Daarna bij mijn man buidelen.
  • Mijn man kleed de baby aan.

In geval van ziekenhuis

  • Bovenstaande blijft van kracht.
  • Geen schedelelektrode.
  • Keizersnede alleen wanneer strikt noodzakelijk. ‘Gentle c-section’: langzaam, ruggenprik, zoveel mogelijk meekijken, navelstreng uitkloppen en direct huidcontact met mij of anders mijn man.
  • Baby ten alle tijden dichtbij mij en anders mijn man.

De leukste kinderboeken voor peuters en kleuters

Boekenwurmen verzamelen! Dat voorlezen goed is voor de ontwikkeling weten we allemaal, maar het kan soms best een uitdaging zijn om echt leuke kinderboeken te vinden. Veel verhalen staan vol betutteling, stereotypen of voorbeelden van straffen en belonen. Dat moet toch anders en vooral liever kunnen, dacht ik. En zo ontstond mijn zoektocht naar de leukste, liefste en fijnste boeken om voor te lezen voor peuters en kleuters (onder de €15,-) ! 

Ik ben mens

De prachtige boodschap en minstens net zulke mooie illustraties van dit boek hebben mij helemaal betoverd. Dit boek gaat over een kindje dat zich gaandeweg realiseert we in het leven keuzes kunnen maken door compassievol te handelen en empathisch te zijn naar anderen en onszelf. Als we overeenkomsten vinden, voelen we ons verbonden met de wereld om ons heen en zijn we de beste versie van onszelf. Een lief, mooi en vertederend boek met een liefdesboodschap. Dit zou een boek moeten zijn dat in ieder gezin en op iedere school wordt voorgelezen. Een boek dat de wereld een beetje mooier maakt!

“Ik ben mens” bestel je hier

bc3d4390-5077-4775-b716-f6197bb73ebd

Mijn lieverdje

Zoals de titel al doet vermoeden is dit een heel lief voorleesboek. Het is al jaren een van de absolute lievelingsboeken van Soof. Ik kocht het voor haar toen ze net geboren was en dus is het stiekem ook een beetje mijn lievelings. Een boek over onvoorwaardelijke moederliefde, of zoals Soof het noemt “Boek mama”. ‘Want onthoud; ik hou van je als je braaf bent én als je in een deugniet verandert. Als je dapper bent én als je bang bent. Als je tegen me aankruipt én als je tegen me tiert. Zal ik je een geheimpje verklappen? Ik hou altijd van jou!’

Die onvoorwaardelijke liefde voor je kind zo gevat in een lief verhaal. Dit boek is wat mij betreft echt hét cadeau aan je kindje en jezelf!

‘Mijn lieverdje’ bestel je hier

De leeuw in de muis

Dit mooie en grote prentenboek is op rijm geschreven en leest ontzettend fijn. Dit boek heeft daarbij niet alleen fijne kleurrijke illustraties, maar ook een hele mooie boodschap namelijk; je bent helemaal oké zoals je bent! Soof vindt dit boek al een hele tijd prachtig, met name vanwege de illustraties en vele dieren die aan bod komen. En hoe fijn is het als je je kindje van jongs af aan al meegeeft dat hij of zij helemaal zichzelf mag zijn, simpelweg door het lezen van dit boek!

Het boek gaat over een klein, onzeker muisje die niet alleen bang is voor de leeuw, hij kijkt ook enorm op tegen zijn formaat en die indrukwekkende brul waardoor hij door alle dieren lijkt te worden bewonderd. Ondanks zijn angst besluit het dappere muisje tóch in de leer te gaan bij de leeuw. Hij overwint zichzelf en komt er dan achter dat die stoere, grote leeuw eigenlijk verschrikkelijk bang is voor muizen. En zo luidt de conclusie; ‘De leeuw en de muis slaken een zucht van plezier. Zij weten nu ook. Ieder mens, ieder dier, heeft diep in zijn binnenste alles in huis: een angstige leeuw én een dappere muis!’

‘De leeuw in de muis’ bestel je hier

Het rustgevende activiteitenboek

Een boek waarmee je fijne rustmomenten kunt inbouwen voor je kindje en hier nieuwe ritueeltjes in kunt ontwikkelen. Er is keuze uit liedjes, fantasiespel, yoga-oefeningen, verhaaltjes en knuffelrituelen. Op de voorkant van het boek vind je een draaischijf, waarmee je kindje kan bepalen welke activiteit hij of zij op dat moment wil doen.

Wil Soof even ontladen? Dan doen we dierengeluiden na, maken we muziek of gaan we aan de slag met wat yoga-oefeningen. Heeft ze behoefte aan rust? Dan lezen we een verhaaltje of rustige rijmpjes. Een heel fijn boek, dat zeker voor peuters en kleuters heel helpend kan zijn om even tot rust te komen in het drukke dagritme.

“Rustgevende Activiteitenboek” bestel je hier

Laat maar los koala

Dit mooie prentenboek is van dezelfde schrijver en illustrator als het boek ‘De leeuw in de muis’. Het is een luchtig en lief boek op rijm en geeft je kindje de boodschap ‘durf los te laten’.

De kleine koala is een gewoontedier. Iets nieuws uitproberen doet hij niet, want dat is veel te spannend. Hij houdt liever alles zoals het is en zo spendeert hij dagen, weken en jaren in zijn oude vertrouwde boom. En dan gebeurd er op een dag iets wat de koala nooit had gedacht; zijn boom valt om. En nu hij wel móét loslaten komt hij erachter: ‘Wat hoog in zijn boom reuze eng leek te zijn, bleek eenmaal beneden juist vreselijk fijn. Want hij durfde het, kon het en vond het zelfs echt iets voor beren. Zo leuk kan het zijn om iets nieuws te proberen!’

“Laat maar los Koala” bestel je hier

Twaalf maanden in het bos

Mijn absolute favoriete kijkboek voor kinderen vanaf ongeveer 2 jaar! Twaalf maanden in het bos is perfect voor kleine en grote natuurliefhebbers en zal jou en je kindje iedere keer weer opnieuw doen verwonderen.  Dit boek staat vol met mooie plaatjes van het bos, dat op iedere bladzijde door de seizoenen heen verandert. Van lentezon tot sneeuwstorm en van herfstachtige regenbuien tot zomerse warmte. Er is veel te zien en eigenlijk raak je nooit helemaal uitgekeken. Een geweldig boek dat je (door de dikke pagina’s) ook heel mooi in huis kunt zetten ter decoratie.

Twaalf maanden in het bos bestel je hier

Op een verre planeet

Weer een lievelingsboek, want wát een mooie boodschap heeft deze! Door de makers van de Gruffalo en op rijm geschreven, waardoor erg makkelijk leesbaar. Dit boek gaat over ‘de roden’ en ‘de blauwen’. Twee groepen met veel verschillen en onderlinge vooroordelen. De blauwe mogen absoluut niet met de roden en andersom. Maar op een dag wordt een van beiden verliefd op elkaar..

Dit boek leert kinderen dat er verschillende bevolkingsgroepen bestaan en bespreekt op een luchtige manier het thema diversiteit. Van de uiteindelijke boodschap krijg ik telkens weer kippenvel. Dit is vind ik dan ook een onmisbaar boek om kinderen mee te geven dat het gaat om het volgen van je hart, los van verschillen en vooroordelen.

Op een verre planeet bestel je hier

Dierenatlas

Dit boek kregen de kinderen cadeau, maar eerlijk is eerlijk; dit is er echt een voor het hele gezin! Dit mega grote boek neemt je door middel van prachtige illustraties mee over de hele wereld en zijn dierlijke bewoners. Welke dieren leven waar? Hoe zien ze er precies uit? En welke grappige dierenfeitjes horen bij welk dier? Kinderen leren dankzij dit boek op speelse wijze over de wereld, dieren en topografie. Een echte aanrader voor reisgrage ouders en dierenliefhebbende kinderen!

De dierenatlas bestel je hier