Liefdevol begrenzen

Heel vaak krijg ik de vraag: “Maar hoe pak je het dan aan als je kind iets doet wat écht niet mag?”. Soms lijkt er een misverstand te bestaan dat natuurlijk ouderschap hetzelfde is als grenzeloos ouderschap. Dat is niet zo, want ook mijn kinderen groeien op in een gezin waar grenzen zijn. Over het algemeen lukt het ons best goed om die afspraken na te leven en de grenzen die hieruit voortkomen te hanteren, maar ook ik sta natuurlijk wel eens te schelden als Soof voor de vijfde keer de bloemen uit de plantenbak trekt. Dus maak je geen illusies, ook dát hoort bij het ouderschap. Maar hoe kun je je kind begrenzen? En doe je dat duidelijk en op een liefdevolle manier?

Afspraken in plaats van regels

Allereerst gelden er in ons huis afspraken in plaats van regels. Het verschil tussen deze twee is dat regels worden bepaald -voor je kind- en afspraken worden gemaakt -met je kind-. Daarbij zijn afspraken geldend voor iedereen binnen het gezin, dus ook voor de volwassenen. Je kunt het zien als normen die je met elkaar hanteert. Normen waarmee je de waarden die jullie belangrijk vinden tot uiting brengt. Bij ons geldende afspraken zijn bijvoorbeeld dat wij elkaar niet slaan, we geen spullen kapot maken en we direct stoppen als de ander aangeeft iets niet leuk te vinden. Oké, tot zover allemaal duidelijk en harmonieus toch? Maar wat als je kind zich niet aan die afspraken houdt? Dat gebeurt hier natuurlijk ook heus wel eens.

Afspraak is afspraak

Voordat je een grens stelt is het belangrijk dat je achter de afspraken staat die in jullie gezin gelden. Dat je de grens ook echt voelt als die afspraken niet worden nageleefd. Want als jij niet echt voelt dat het een ‘nee’ is, zul je minder vasthoudend zijn in het naleven van de afspraken. Bovendien is je overtuigingskracht ook minder. Onderzoek eens bij jezelf of die ‘nee’ misschien een ‘ja’ zou moeten zijn, of wellicht moet je meer gaan voelen waar jouw eigen grens zich bevindt voordat je hem kunt stellen.

Liefdevol begrenzen doe je zo

Er is geen vast recept voor liefdevol begrenzen, maar toch hanteren wij een redelijk vaste volgorde in situaties waarin er begrensd moet worden. Hieronder deel ik onze manier met je en aansluitend licht ik het toe aan de hand van een voorbeeld.

  1. Observeer en verplaats je in het perspectief van je kind
    Voordat je op je kind afgaat (of afvliegt als het je hoog zit) is het helpend om eerst even pas op de plaats te maken. Wat gebeurt er nu precies? En kun je je verplaatsen in waarom je kind doet wat hij doet? Door oog te hebben voor het waarom kun je makkelijker inspelen op de behoefte die erachter schuilt.
  2. Maak contact en stel een grens
    Kom op ooghoogte en benoem wat je ziet. Stel een grens door aan te geven welk gedrag moet stoppen, maar vergeet niet om ook de reden uit te leggen. Hierdoor leert je kind niet alleen het wát (de afspraak) maar ook het waarom. En dat helpt hem dan weer zijn empathie en geweten te ontwikkelen. Zorg ervoor dat je non-verbale en verbale communicatie overeen komt. Want hoe grappig sommige situaties ook zijn, het is natuurlijk heel verwarrend als je giechelend roept dat iets niet mag.
  3. Biedt een alternatief
    Na het stellen van een grens is het duidelijk voor je kind welk gedrag moet stoppen. Maar ja, wat dan wel? Door een alternatief aan te bieden kun je je kind handvatten geven hoe hij anders met bepaalde emoties kan omgaan. Afhankelijk van de leeftijd kun je natuurlijk ook samen een alternatief bedenken.
  4. Reflecteer
    Hoe ouder je kind wordt, hoe makkelijker het is om samen te reflecteren op de situatie. Is de rust wedergekeerd en de sfeer weer relaxed? Ga in gesprek opzoek naar waarom je kind tot een bepaalde actie is gekomen. Wees niet veroordelend, maar nieuwsgierig en betrokken. Hierdoor krijg je de kans om samen de oorzaak aan te pakken, in plaats van enkel het gevolg.
  5. Herhaal
    Het lijkt soms een gebed zonder einde, maar herhaling is nu eenmaal nodig voordat je kind de afspraak ook gaat begrijpen en naleven. Straffen en belonen zijn hiervoor niet nodig. Het verplaatsen in je kind, rustig je grens aangeven en (tot in den treuren) het waarom herhalen wél. Dit vraagt soms veel van je geduld, maar het kan helpen om je af te vragen hoeveel geduld je had toen je kindje leerde lopen. Want net als lopen, is afspraken naleven een vaardigheid die kinderen moeten leren door simpelweg heel veel te oefenen.

Voorbeeld
Het is mei 2020 en Puk is 3 weken oud. Het is de tweede dag dat mijn man weer gaat werken en ik dus alleen ben met mijn twee dochters. Terwijl ik Puk borstvoeding geef op de bank komt Soof langsgelopen en geeft haar zusje plotseling een klap op haar hoofd. Ik schrik me natuurlijk wezenloos, maar het lukt me gelukkig om rustig te blijven.
1. Observeer
Ik realiseerde me dat dit iets te maken moest hebben met de nieuwe situatie, alle veranderingen en het ineens moeten delen in aandacht.
2. Maak contact en stel een grens
Ik pakte Soof haar hand en zocht oogcontact. “Soof kom eens hier. Hier schrik ik heel erg van! Slaan doen we niet. Zie je Puk? Ze moet nu heel hard huilen, zij is ook geschrokken en heeft pijn. En het is ook gevaarlijk, want van slaan kan haar hoofdje kapot gaan.”
3. Biedt een alternatief
“Als je boos bent en wil slaan, doen we dat niet op elkaar maar kun je dat doen op de poef of op dit kussen”.
4. Reflecteer
Nadat ik Soof had begrensd, werd meteen duidelijk dat ze er zelf ook van geschrokken was. Ik vroeg haar waarom ze Puk had geslagen. En hoewel ze toen nog 3 moest worden kon ze al aangeven: “Ik vind het zo vervelend dat Puk de hele tijd bij jou is”. Ik erkende haar gevoel door aan te geven dat ik snap dat het moeilijk is voor haar. We spraken af dat ik haar naar bed zou brengen die avond en we een aantal dagen erna samen op pad zouden gaan. Daarbij bespraken we samen hoe zij in het vervolg kan aangeven als zij wat ‘alleen tijd’ wil met mij, om te voorkomen dat zij weer tot slaan zou overgaan.

Time-in in plaats van time-out

Natuurlijk heb ik ook wel eens de behoefte om mijn kinderen achter het behang te plakken. Toch kies ik nooit voor een straf of een time-out. In plaats daarvan helpt het ons wel om te kiezen voor een time-in.  De overeenkomst is dat je in beide gevallen je kind uit de situatie haalt, met als verschil dat je bij een time-out kiest voor afzondering en bij een time-in voor verbinding. Een time-in is een moment van pauze mét je kind. Samen stap je uit de situatie om te kalmeren, het gedrag te stoppen of het probleem op te lossen. En waar een time-out kan zorgen voor nog meer strijd omdat je tegenover elkaar komt te staan, zorgt een time-in ervoor dat je samen in verbinding tot een oplossing komt. Soms is het al genoeg om je kind de ruimte te geven om even te ontladen. Op een ander moment biedt een time-in je de gelegenheid om echt in gesprek te gaan over het voorval. Hierdoor is je kind niet bezig hoe hij zo snel mogelijk van dat strafstoeltje af komt, maar ontstaat er ruimte om de situatie echt een leermoment te laten zijn. Het kost net zoveel tijd en moeite, maar het resultaat is dat je kind niet alleen leert dát er afspraken zijn, maar ook wáárom. Daarbij helpt deze aanpak je kind ook om woorden te vinden voor zijn gevoel, waardoor hij in het vervolg beter in staat is om zijn behoeftes bespreekbaar te maken.

En zo geloof ik dat Soof leert dat ze Puk niet mag slaan. En zo geloof ik ook dat ze zich aan die afspraak zal houden. Niet om te voorkomen dat er straf volgt, maar omdat ze begrijpt dat ze daarmee haar zusje pijn doet. En zo doen wij dus niet aan straffen, maar aan liefdevol begrenzen. Omdat wij onze kinderen niet willen trainen tot brave en volgzame puppy’s, maar ze willen helpen ontwikkelen tot bewuste en empathische mensen.

Bevallingsverhaal Puk

Ik ben 40 weken en zes dagen zwanger. En hoewel ik inmiddels ben getransformeerd tot formaat walrus en ik behoorlijk immobiel en hormonaal ben, voel ik me goed. En bovenal ontzettend dankbaar. Dankbaar dat het me weer is gegeven om mijn kindje te voldragen. Dat ik een heel fijne zwangerschap heb mogen meemaken en ik met vertrouwen uit kijk naar het moment dat wij ons meisje gaan ontmoeten.

Van krampen naar weeën

Het is avond als ik wat krampen voel. Het is niet veel krachtiger dan ik de afgelopen 2 weken met enige regelmaat voorbij voelde komen, maar toch voel ik dat het wat meer rommelt dan voorheen. Ik neem twee paracetamol en besluit te gaan slapen. Ik voel me rustig en heb vertrouwen. In gedachten spreek ik tegen mijn baby. ‘Als jij er klaar voor bent, mag je komen meisje’. De nacht beleef ik in een soort slaap-waak toestand. Ik voel toenemende krampen. Ik voel dat mijn lijf aan het werk is, maar ben er niet helemaal bij. Ik slaap, maar toch ook niet. Een diepe ontspanning, zo zou je het kunnen noemen.

Rond 6 uur word ik wakker en voel ik dat de krampen langzaam plaatsmaken voor weeën. Ik maak mijn man wakker en zeg dat ik denk dat het is begonnen. Hij haalt beneden een kop thee voor mij terwijl hij de verloskundige en mijn moeder belt. Ik lig in bed met mijn ogen dicht en ik vind de weeën nog helemaal niet zo pijnlijk, terwijl ze toch al om de vier á vijf minuten komen. Als mijn man binnenkomt vertelt hij dat mijn moeder eraan komt om Soof op te halen en mijn favoriete verloskundige dienst heeft. Ik voel me opgelucht. Alsof alle omstandigheden zo zijn dat ik mijzelf helemaal kan overgeven aan dat wat ik op het punt sta te gaan doen: geboorte geven.

Terwijl mijn man Soof wakker maakt en aankleed, ga ik even douchen. Ik kijk uit het raam en zie de zon opkomen. Het doet me denken aan de bevalling van Soof. Toen begon ik de dag precies op dezelfde manier, onder de douche terwijl de zon op kwam. “Dit wordt een prachtige dag” zeg ik tegen mijzelf, terwijl ik mijn handen op mijn buik leg.
Ik besluit even in bad te gaan zitten en dan komt mijn man binnen met Soof. Ze is aangekleed en klaar om mee te gaan met oma. Ik kijk naar haar en schiet vol. Mijn lieve kleine meisje. Dit is het laatste moment dat ik haar zie terwijl ik alleen háár moeder ben. “Weet je wat er vandaag gaat gebeuren Soof?” vraag ik. “Je zusje wordt vandaag geboren!”. “Oh leuk!” zegt ze, terwijl ze eigenlijk geen idee heeft van wat er staat te gebeuren. Ik geef haar een dikke zoen vanuit het bad en vertel haar nog even extra dat ik van haar houd. Terwijl ze aan de hand van oma wegloopt pink ik een traantje weg. Tot straks, kleine grote zus.

Het echte werk

De verloskundige komt binnen net nadat mijn moeder en Soof zijn vertrokken. Ze zet na overleg met mij alvast het bevalbad klaar in de slaapkamer. Als ik rond 7 uur uit bad kom vraag ik haar of zij mij wil toucheren. Ik heb namelijk helemaal nog geen ‘pijn’. De weeën zijn echt nog heel goed op te vangen dus ben ik benieuwd of er überhaupt vordering is daar beneden. Tot mijn stomme verbazing heb ik al ongeveer 4 centimeter ontsluiting. Dit geeft mij heel veel vertrouwen en sterkt mij in mijn overtuiging dat dit een fijne en voorspoedige bevalling zal gaan worden.

Ik voel nog niet de behoefte om het bevalbad in te gaan. Ik kan toch moeilijk de hele dag gaan liggen dobberen, dacht ik. Ik geef aan dat ik graag even op bed wil liggen en stuur mijn man en verloskundige naar beneden. Zij houden mij in de gaten via de babyfoon, terwijl ik mij installeer op bed. Ik lig op mijn linkerzij, met muziek in mijn oren en mijn ogen dicht. De weeën worden sterker en sterker. Bij ieder begin trek ik mijzelf op aan de co-sleeper naast mijn kant van het bed. Als de wee afzwakt laat ik los en kom ik weer in een diepe ontspanning. Het voelt alsof ik in een andere wereld ben. Helemaal in mijzelf gekeerd maak ik diepe, zware baringsgeluiden. Die geluiden helpen mij om in contact te blijven met mijn lichaam, om de ontspanning te blijven voelen tussen de weeën door. Ik doe het niet eens bewust, het is alsof mijn lijf het heeft overgenomen. Ik ben constant aan het affirmeren. “Deze wee brengt me dichter bij jou” en “Ik ga open”. (Wil je meer weten over wat affirmaties zijn en hoe je ze kunt inzetten tijdens (de voorbereiding van) je bevalling? Lees dan mijn blog over het geboorteplan.) Mijn ogen zijn urenlang gesloten. Ik voel me veilig en tegelijkertijd krachtiger dan ooit. Omdat ik geloof in mijn lichaam, vertrouw op een goede afloop en een mooie geboorte. De weeën voelen krachtig en intens maar ergens voelt het ook heel fijn. Alsof dit precies is zoals het zou moeten zijn.

In het bevalbad

Om 9 uur komen mijn man en verloskundige naar boven. Zij horen aan de geluiden die ik maak dat de intensiteit van de weeën toe neemt. Ik wil graag in bad en vanaf het moment dat ik daarin stap voel ik mij omhuld door het warme water. De gewichtsloosheid werkt ontspannend en ik voel me heel fijn. Vanaf dan gaat het snel. De weeën worden heftiger, scherper en het voelt alsof ik keihard aan het werk ben. Nog steeds heb ik mijn ogen gesloten, zit ik in mijn eigen cocon. Ik lig in het water met mijn handen op mijn buik en draai bij iedere wee op mijn zij terwijl ik mijn man vasthoud. Er wordt niet veel gezegd, maar ik voel dat ik omringd ben door twee mensen die in mij geloven.

Op een gegeven moment voel ik een druk die ik nog niet eerder heb gevoeld en weet ik even niet meer wat ik met de weeën aan moet. Het lukt me minder goed om ze op te vangen en zo rustig als ik eerder was begin ik ineens te vloeken (en wel precies op het moment dat mijn verloskundige besluit een stukje van de bevalling te filmen, how charming). De verloskundige bevestigt mijn gevoel door naar mij te kijken; “Volgens mij heb je volledige ontsluiting, als je druk voelt mag je gaan meepersen”. En hoewel dit het moment is waar ik eerder nog naar uit keek, klap ik ineens dicht. Ik weet gewoon even niet hoe ik moet omschakelen. Het voelde eerder heel fijn om alleen maar te hoeven ‘ondergaan’. Ik was alleen maar bezig met ontspannen en nu moest ik ineens iets doen. En niet zomaar iets, ik moet een heel kind eruit zien te krijgen. Hoe dan?!

Geboorte

“Vind je het spannend?” vraagt mijn verloskundige. Ja zeg ik, “Ik weet even niet wat ik moet doen”. Ze vertelt mij dat ik niets moet. Dat ik alleen maar naar mijn lijf hoef te luisteren, want die vertelt mij wel wat er moet gebeuren. “Geef je eraan over en dan heb je straks je meisje in je armen”.

Dat was het enige dat ik nodig had. Ik verander van positie en laat me helemaal leiden door mijn lichaam. Ik pers mee, langzaam voel ik mijn kindje zakken en plotseling breken mijn vliezen.

Op een gegeven moment roep ik dat ik niet meer kan. Want wauw wat is dit gevoel heftig en overweldigend. Maar dan, op 21 april om 11.27 gebeurt het meest bijzondere dat ik ooit heb gedaan. Geheel instinctief til ik mijn rechterbeen omhoog en pak ik mijn kindje aan. Gek genoeg heb ik totaal geen idee wat er gebeurt, het is alsof ik het niet echt meemaak. In een waas van verstandsverbijstering roep ik; “Wat is dit?” Waarop de verloskundige lachend antwoord: “Uhhh.. je baby?”. Langzaam leid ik haar door het water naar boven. En pas dan ontwaak ik uit die uren durende roes. Mijn meisje. Mijn lieve kleine meisje. “Je bent er!” roep ik met een brok in mijn keel. Tranen stromen over mijn wangen. Wat voel ik me trots en vol van liefde. Als ik naast mij kijk zie ik mijn man met betraande ogen. Mijn liefde, mijn steun en toeverlaat, de vader van mijn kinderen. Samen staren we naar ons kindje. Ons lieve, kleine meisje. Wauw. Welkom lieve Puk. Van liefde komt niets dan liefs.

Een natuurlijke en duurzame kraamtijd

De kraamperiode, de start van het leven van en met je baby. Een magische tijd waarin je alleen maar wenst dat je op een ontspannen en liefdevolle manier kunt beginnen aan dat mooie nieuwe avontuur.

Maar wat vind je dan precies belangrijk? En hoe bereid je de kraamperiode voor zodat de omstandigheden optimaal zijn? Hoe ik de kraamtijd natuurlijk en duurzaam vormgeef lees je hier!

40 dagen kraamtijd

We leven in een hup-snel-weer-op-de-been-cultuur, maar binnen heel veel andere culturen wordt de kraamtijd gezien als ‘de heilige 40 dagen’. Ja, je leest het goed: 40 dagen! Een periode waarin rust en herstel voorop staat. Hoe je dat vormgeeft verschilt natuurlijk per persoon. Waar de een het fijn vindt om 40 dagen binnen te cocoonen, snakt de ander na een paar dagen al naar een drankje op het terras. Belangrijk is vooral om geen verplichting te voelen om al snel mee te moeten draaien met de maatschappij én je lichaam de tijd te geven om goed te herstellen van de bevalling. Laat je verwennen, vraag om hulp, bestel je boodschappen online en regel wat ondersteuning in het huishouden. Het belangrijkste: focus je vooral op de nieuwe gezinssamenstelling en je eigen herstel. Denk van tevoren ook na over wat jou helpt om de kraamperiode zo prettig mogelijk te laten verlopen. Willen jullie kraambezoek of blijf je liever met je eigen gezin? Hoe wil je worden begeleid door de kraamhulp? Wat ondersteunt jou in je herstel? Het kan helpen om een aantal zaken op papier te zetten. Bij ons ziet dat er ongeveer zo uit:

  • Zo veel mogelijk rust en ruimte om de baby te leren kennen en haar op ontspannen wijze te introduceren aan Soof.
  • Veel huid op huid contact met de baby.
  • Warmtezorg door middel van wollen kleding, buidelen en de warmtelamp boven de commode.
  • Begeleiding van kraamhulp/lactatiekundige bij borstvoeding. Tips zijn welkom.
  • De dag beginnen met borstvoedingsthee en ontbijt met yoghurt, vers fruit en noten.
  • Dagelijks een groene smoothie en fruitsalade.
  • Geen kraamvisite, enkel naaste familie.

Wil je je echt verdiepen in jouw kraamtijd? Dan is het boek ‘De eerste veertig dagen, voeding en inspiratie voor de kersverse moeder’ er eentje die ik je écht kan aanraden. Ik had dit boek graag gelezen voor ik kinderen kreeg (ware het niet dat hij toen nog niet bestond). Deze musthave voor iedere zwangere staat bol van wijsheden uit eeuwenoude culturen en tradities. En wat zo leuk is aan dit boek, is dat het je inspireert met prachtige wijsheden, maar ook concrete handvatten en recepten biedt. Met al deze inspiratie zorg je gemakkelijk voor de juiste voeding voor jouw lichaam én geest, ter ondersteuning van die intense periode na de bevalling. Want die eerste veertig dagen na de bevalling moeten enkel en alleen in het teken staan van jouw herstel en de binding met je baby.

Duurzame keuzes

Als je de meeste uitzetlijsten moet geloven, mag je voor de komst van een baby bijna een tweede hypotheek afsluiten. Babybadjes, matrasbeschermers en een complete babykamer hebben wij de eerste keer aangeschaft en nooit (nee echt nooit) gebruikt. Dat doen we nu dus anders. De baby zal, net als Soof, bij ons op de kamer slapen en we kopen alleen datgene wat we echt nodig hebben. Want in wezen heeft je baby eigenlijk niet veel meer nodig dan jouw lichaam; melk, warmte en liefde! Vind je het fijn om toch wat houvast te hebben voor wat je dan wél nodig hebt? Neem dan hier even een kijkje voor een natuurlijke uitzetlijst.

Het huren van een co-sleeper

Dat ik een mega fan ben van samen slapen is geen geheim. Een grote wens van mij is dan ook om (minimaal) het eerste half jaar van de baby gebruik te maken van een co-sleeper. Handig voor de nachtvoedingen (ik hoef er mijn bed niet meer voor uit) én veilig omdat Soof ook nog steeds bij ons slaapt. Zo heeft de baby toch een veilig eigen plekje en is ze tegelijkertijd dichtbij de rest van het gezin. Het kopen van een co-sleeper is kostbaar en omdat we hem maar relatief kort gebruiken, ging ik opzoek naar een goedkoop én duurzaam alternatief. En zo kwam ik terecht bij Cribster. Op deze site kun je terecht voor het huren van verschillende soorten wiegen, co-sleepers en ook nog eens babykleding. Je kiest natuurlijk zelf de variant, periode en extra’s zoals beddengoed. En ideaal; het wordt bij je thuis bezorgd en opgehaald. Wij kozen voor de Suzpod 3, een heel lichte en makkelijk te installeren co-sleeper die sinds week 37 van mijn zwangerschap naast mijn kant van het bed staat. En door zijn natuurlijke kleuren past hij ook nog eens perfect in het interieur van onze slaapkamer.

img_6893

De co-sleeper wordt door Cribster geleverd inclusief matras en setje beddengoed. Bovenop het matras heb ik een medicinaal schapenvachtje gelegd, waar de baby op zal slapen. Dit reguleert de lichaamstemperatuur en werkt ontspannend. Nog een leuk weetje over de co-sleeper; als je ‘m voor 5 maanden huurt, krijg je de 6e maand gratis.

Natuurlijk kraampakket

Je kent ze wel, die ongezellige kraampakketten van je zorgverzekeraar. Ik verbaasde me tijdens mijn eerste kraamperiode enorm over de hoeveelheid plastic, wegwerp en onnatuurlijke producten. Dat moet toch anders en vooral natuurlijker kunnen, dacht ik. En zo kwam ik terecht bij het natuurlijke kraampakket van Dalalou Natuurlijk. En dat overal over is nagedacht, voel je meteen als je het kraampakket uitpakt. Van wasbare netbroekjes tot kraamverband van biokatoen. En van verzachtende kamilleolie tot een cordring in plaats van navelklem. Die cordring is gemaakt van latex en is daardoor voor je baby veel zachter (en dus huidvriendelijker) dan een navelklem. Dankzij het kraampakket ontdekte ik ook allerlei nieuwe wondermiddeltjes, zoals heilwol. Deze 100% natuurlijke wol wordt zowel voor moeder als kind gebruikt om de geïrriteerde, gevoelige of ontstoken huid te genezen. Te gek toch?

Je ontvangt het natuurlijk kraampakket in een mooie tas, waar ook nog eens allerlei leuke extra’s in zitten zoals een wollen strikmutsje en KIIND magazine.  Kortom; je hebt hiermee alle essentiële zaken én leuke extra’s voor je kraamweek in huis, maar dan een stuk gezelliger, duurzamer en natuurlijker. Dit kraampakket voelt als een cadeautje. Een cadeautje dat bijdraagt aan een natuurlijke start, voor zowel moeder als kind!

img_6717

Wasbaar

Als je het hebt over duurzaamheid kan wasbaar natuurlijk niet ontbreken. Wasbare luiers zijn inmiddels steeds bekender, maar wist je ook van het bestaan van wasbare billendoekjes en zoogkompressen? De billendoekjes maak ik vochtig in een glazen bakje met water en lavendel- of kamilleolie, wat ervoor zorgt dat het – naast duurzaam – ook nog eens ontzettend huidvriendelijk is voor dat kwetsbare babyhuidje. De zoogkompressen zijn overigens inmiddels al een hele tijd in gebruik als wattenschijfjes. En ik zou niet anders meer willen!

img_6910

Neem de tijd

Uiteindelijk is er een ding écht belangrijk in de kraamperiode: neem de tijd. Om te herstellen van de bevalling, je baby te leren kennen en balans te vinden als gezin. Voel je niet verplicht om aan andermans verwachtingen te voldoen, maar vaar op jouw eigen intuïtie en doe wat voor jouw gezin werkt. En hopelijk is de kraamtijd op deze manier een periode waar je later met een warm gevoel op terug kijkt. Een fijne, rustige en liefdevolle start van jullie leven met elkaar.

Deze blog bevat samenwerkingen met Dalalou Natuurlijk en Cribster

 

5 dingen die ik in mijn tweede zwangerschap anders doe

Bij een eerste zwangerschap is alles nieuw. Toen ik net zwanger was van Soof wist ik niet eens of ik mij direct bij de verloskundige kon aanmelden, of dat dit via de huisarts moest. Laat staan dat ik bewuste keuzes maakte over naar welke verloskundige ik zou gaan, welke zwangerschapsvitamines ik zou slikken of hoe ik mijn bevalling zo natuurlijk mogelijk kon laten plaatsvinden. Nee, ik was allang blij als ik mij enigszins wist te redden in die wondere wereld van de zwangere vrouw.

Nu ik voor de tweede keer moeder word, voelt het veel minder overweldigend. De ervaring van een eerdere zwangerschap en het feit dat ik al moeder ben zorgt ervoor dat ik duidelijker weet wat bij me past. Daardoor maak ik nu automatisch ook andere keuzes. En welke dat zijn, deel ik hier met je!

1. Voorbereiding

‘Een goede voorbereiding is het halve werk’. Ach, het zou natuurlijk fantastisch zijn als je als goed voorbereide vrouw 5 centimeter ontsluiting cadeau krijgt. Zo makkelijk is het helaas niet. En toch is het heel belangrijk om je goed voor te bereiden op de bevalling. En dat doe ik op de volgende manieren:

Weet je rechten

Voorafgaand en tijdens mijn eerste bevalling zijn mij een aantal dingen ‘overkomen’ zoals ongevraagd strippen en toucheren. Ik dacht dat het zo hoorde, dat dit normaal was. Inmiddels ben ik veel beter op de hoogte van mijn rechten als zwangere – en straks barende – vrouw. Ik weet daardoor dat ik regie heb over mijn bevalling, dat ík degene ben die beslis en dat ik “nee” kan zeggen tegen bepaalde procedures. Daardoor kan ik ongestoord varen op mijn oergevoel en baarinstinct. Ben jij benieuwd naar je rechten als zwangere? Kijk dan bijvoorbeeld even op de site van stichting GeboorteBeweging.

Volg een cursus

Een cursus volgen tijdens je zwangerschap kan je helpen om bewust aandacht te geven aan het groeiende leven in je buik en je goed voor te bereiden op de bevalling. Tijdens mijn eerste zwangerschap ging ik wekelijks naar zwangerschapsyoga. Hierdoor had ik kennis over het proces van bevallen en leerde ik helpende technieken om tot ontspanning te komen. Tijdens mijn tweede zwangerschap verdiep ik mij in hypnobirthing. Door te werken met affirmaties en diepe ontspanningstechnieken ga ik met nog meer vertrouwen mijn bevalling tegemoet.

Schrijf een geboorteplan

Het maken van een geboorteplan is wat mij betreft beslist geen onzin. Nee, de geboorte van je kindje kun je niet regisseren en natuurlijk kunnen dingen anders lopen dan je aanvankelijk had gewenst. Maar wat je wél kunt doen is je zodanig voorbereiden dat je op het moment suprême de regie kunt nemen over jouw bevalling! Je achteraf gehoord en begrepen voelen is essentieel om positief te kunnen terugkijken op de geboorte van je kindje. En daarom is het heel goed als je weet -en kunt delen- wat jij belangrijk vindt. Ben je benieuwd hoe mijn geboorteplan er precies uit ziet? Je leest het hier.

ea49004b-a9de-40c6-b035-c93359e48a62-1

2. Natuurlijke geboortewerkers

Mijn eerste zwangerschap werd begeleid door een reguliere verloskundige. Niets mis mee en ik was daar destijds heel tevreden over. Maar na bijna drie jaar ouderschap voelt dat niet meer passend. Ik heb mijzelf ontwikkeld tot (zoals ze dat noemen) natuurlijke ouder. En hoewel dat voor mij heel logisch voelt, is dat niet bepaald ‘mainstream’. En dan is het heel fijn als je een verloskundigenpraktijk binnenstapt waar Weleda,  KIINDmagazine en kruidenthee op tafel staat en niemand er vreemd van op kijkt dat je samen slaapt in een groot familiebed. Een rustige, natuurlijke, thuis- en badbevalling is mijn liefste wens. En daarom vond ik het zó belangrijk om een verloskundige te vinden die in visie goed bij ons past. Hetzelfde geldt voor de kraamzorg. Waar onze eerste kraamverzorgster er nog van overtuigd was dat baby’s zichzelf in slaap moeten huilen, hebben we nu bewust voor natuurlijke kraamzorg gekozen die ook nog eens lactatiekundige is. Ben jij benieuwd naar welke natuurlijke geboortewerkers er in jouw buurt werkzaam zijn? Kijk dan even hier. En een belangrijke tip; zodra je weet dat je zwanger bent, neem dan direct contact op want deze geboortewerkers zitten over het algemeen erg snel vol!

3. Voeding en vitamines

Dat voeding en vitamines belangrijk zijn, wist ik gelukkig tijdens mijn eerste zwangerschap al. Tijdens deze zwangerschap wil ik vooral dat de vitamines die ik slik, zo natuurlijk mogelijk zijn. Ik eet veel groenten en fruit en slik zwangerschapsvitamines van Essential Organics in combinatie met natuurlijke visolie. Maar wist je dat moeder natuur ook een aantal dingen heeft ontworpen die heel erg helpend kunnen zijn tijdens je zwangerschap en in aanloop naar de bevalling? Deze twee deel ik heel graag met je:

Dadels

Binnen heel veel niet-Westerse culturen is het eten van dadels tijdens de zwangerschap heel normaal. En inmiddels is het niet alleen een gewoonte, maar zelfs bewezen effectief. Zo blijkt het eten van 5 dadels per dag, vanaf 4 weken voor de geboorte helpend om een spontane bevalling te bevorderen, bloedverlies te verminderen én heeft het een gunstig effect op de moedermelk. Ach, baat het niet, dan schaadt het niet. Toch?

Magnesiumbad

Tijdens je zwangerschap heeft je lijft aanzienlijk meer behoefte aan magnesium. Het nemen van een magnesiumbad kan helpend zijn om je spieren, lijf en geest te ondersteunen en ontspannen. Het schijnt trouwens ook nog eens te helpen tegen spierkrampen én een goede nachtrust te bevorderen. En dat is toch wat iedere zwangere vrouw als muziek in de oren klinkt?bba7ffae-291c-446f-bfcc-5bfd5d5755ad

4. Babyuitzet

Waar ik bij Soof de helft van ons spaargeld uitgaf aan spullen die we nooit hebben gebruikt, trap ik daar nu natuurlijk niet meer in. Geen matrasbeschermers, babyschoentjes (gebruikt iemand die überhaupt?) en babybadjes meer. Dit keer kopen we alleen wat we écht nodig hebben. Sterker nog; we hebben geen eens een babykamer. Want net als Soof zal ons tweede kindje bij ons komen te slapen tot ze toe is aan een eigen kamertje. Ook pakken we het dit keer een heel stuk duurzamer aan, door bijvoorbeeld een co-sleeper te huren, in plaats van te kopen en door wasbare billendoekjes en zoogcompressen te gebruiken. Wil je hier meer over weten? Lees dan binnenkort mijn blog ‘een fijne en duurzame kraamtijd’.

img_6893

5. Vertrouwen

Tijdens de zwangerschap van Soof zag ik flink op tegen de bevalling. Ik wist niet wat ik kon verwachten en al helemaal niet of het me zou lukken om met de pijn om te gaan, laat staan om een heel kind eruit te werken! Hoe intens en bijzonder dat uiteindelijk was lees je trouwens hier. Deze ervaring en de kennis die ik afgelopen jaren heb opgedaan helpt mij nu enorm. Het is fijn weten wat een bevalling inhoud en belangrijker nog; wat ik van waarde vind tijdens dit bijzondere proces. Het grootste verschil is toch wel dat ik nu een rotsvast vertrouwen heb. Vertrouwen in mijn lijf, omdat het is gemaakt om te baren en vertrouwen in mijn baby, dat zij het tempo zal bepalen en ik hier alleen maar op hoef mee te bewegen. Is het jouw eerste bevalling en vind je het net zo spannend als ik dat vond? Lees dan veel positieve geboorteverhalen, bekijk mooie filmpjes van (thuis)bevallingen en lees boeken die je sterken in je vertrouwen (een voorbeeld hiervan is het boek ‘Positief over bevallen’ van Milli Hill). Maar vooral; weet en voel dat je dit kunt. Zie jouw bevalling als de ontmoeting met je kindje, iets om met enorm veel liefde en vertrouwen naar uit te kijken!

img_4458

Natuurlijk geboorteplan

Het maken van een geboorteplan is wat mij betreft beslist geen onzin. Nee, de geboorte van je kindje kun je niet regisseren en natuurlijk kunnen dingen anders lopen dan je aanvankelijk had gewenst. Maar wat je wél kunt doen is je zodanig voorbereiden dat je op het moment suprême de regie kunt nemen over jouw bevalling! Je achteraf gehoord en begrepen voelen is essentieel om positief te kunnen terugkijken op de geboorte van je kindje. En daarom is het heel goed als je weet -en kunt delen- wat jij belangrijk vindt.

Je geboorteplan als affirmatie

Afferwat? Affirmaties zijn gedachtes en voorstellingen, die je door herhaling steeds meer eigen maakt en gaat geloven. De kracht van de gedachte is groot, heel groot. En daarbij, alles wat je aandacht geeft groeit. Hierdoor is er een grote kans dat jouw wens en dat wat jij je voorstelt, ook echt gaat plaatsvinden.

” Ik ben thuis en mijn kindje wordt in bad geboren  “

Door de wensen rondom de geboorte van je kindje te beschrijven ben je bewust en onbewust jouw eigen visualisatie aan het maken van je bevalling. Door op een positieve manier bezig te zijn met de geboorte van je kindje, zal je je daadwerkelijke bevalling ook positiever ingaan (met alle goede gevolgen van dien). Het gebruiken van affirmatiekaarten kan ook een heel fijn hulpmiddel zijn om positief te kunnen associëren met je bevalling.

Praktisch hulpmiddel

Je geboorteplan is een praktisch hulpmiddel om je wensen kenbaar te maken naar je omgeving. Door te beschrijven wat je wel en niet wil, weet iedereen die betrokken is tijdens de bevalling wat de do’s en dont’s zijn. Dat is handig, omdat je op het moment van bevallen vooral bezig wil zijn met wat er in je lijf gebeurd. Deel jouw plan dus vooraf met je partner, verloskundige en andere belangrijke betrokkenen. Zo kun jij je op het moment suprême focussen op de meest bijzondere ervaring uit je leven!

Mijn geboorteplan

In mijn geboorteplan (of eigenlijk noem ik het liever mijn geboortewensen) focus ik met name op de volgende drie punten; een natuurlijk verloop van de bevalling, veiligheid en de hechting tussen mij en de baby.

Algemeen

  • Thuis.
  • Zo natuurlijk mogelijk.
  • Rol verloskundige; rustige, warme en bemoedigende benadering.
  • Zo min mogelijk mensen in huis (verloskundige en mijn man. Geen stagiaires).
  • Alle beslissingen worden genomen in overleg met mijn man en mij.
  • Geen procesversnellers en medische handelingen zonder overleg. Ten alle tijden met uitleg over het nut, de noodzaak, de mogelijke gevolgen en alternatieven.

Ontsluitingsfase

  • Alles om in mijn coconnetje te komen en blijven.
  • Muziek (in oordopjes of over de box).
  • Gedimd licht, Himalaya zoutlamp en kaarsjes.
  • Essentiële oliën in de diffuser (lavendel).
  • Toucheren enkel op verzoek/in overleg.
  • Eventueel herinneren aan ontspannen mond-kaak, schouders en een rustige ademhaling naar beneden.

Geboortefase

  • In bad (of wat dan goed voelt).
  • Verticaal baren zodat de zwaartekracht een handje mee helpt.
  • Baby wordt door mijzelf aangepakt.

Na de geboorte

  • Baby direct op de borst.
  • Geen mutsje.
  • Baby niet wassen, enkel voorzichtig droogdeppen met hydrofiele doek.
  • Navelstreng uitkloppen, wordt doorgeknipt door mijn man. Cordring in plaats van navelklem.
  • Baby blijft op mijn borst. Ook tijdens hechten/onderzoek.
  • In het eerste uur starten met borstvoeding. Eerst proberen om de baby zelf naar de tepel te laten zoeken. Ondersteuning van de verloskundige op verzoek.
  • Geen standaard oxytocine-injectie voor de geboorte van de placenta de eerste 45 minuten. Daarna in overleg.
  • Eerst moedermelk, daarna vitamine K. Geen injectie, maar druppels (zelf in huis).
  • Na het gouden uur de baby onderzoeken op mijn borst.
  • Daarna bij mijn man buidelen.
  • Mijn man kleed de baby aan.

In geval van ziekenhuis

  • Bovenstaande blijft van kracht.
  • Geen schedelelektrode.
  • Keizersnede alleen wanneer strikt noodzakelijk. ‘Gentle c-section’: langzaam, ruggenprik, zoveel mogelijk meekijken, navelstreng uitkloppen en direct huidcontact met mij of anders mijn man.
  • Baby ten alle tijden dichtbij mij en anders mijn man.

Top 5 lieve kinderboeken

Boekenwurmen verzamelen! Dat voorlezen goed is voor de ontwikkeling weten we allemaal, maar het kan soms best een uitdaging zijn om fijne en onvoorwaardelijke kinderboeken te vinden. Sommige verhalen staan vol betutteling, stereotypen of voorbeelden van straffen en belonen. Dat moet toch anders en vooral liever kunnen, dacht ik. En zo ontstond mijn zoektocht naar de leukste, liefste en fijnste boeken om voor te lezen.

1. Mijn lieverdje

Zoals de titel al doet vermoeden is dit een heel lief voorleesboek. Het is al jaren een van de absolute lievelingsboeken van Soof. Ik kocht het voor haar toen ze net geboren was en dus is het stiekem ook een beetje mijn lievelings. Een boek over onvoorwaardelijke moederliefde, of zoals Soof het noemt “Boek mama”. ‘Want onthoud; ik hou van je als je braaf bent én als je in een deugniet verandert. Als je dapper bent én als je bang bent. Als je tegen me aankruipt én als je tegen me tiert. Zal ik je een geheimpje verklappen? Ik hou altijd van jou!’

Die onvoorwaardelijke liefde voor je kind zo gevat in een lief verhaal. Dit boek is wat mij betreft echt een cadeautje aan je kindje en jezelf!

2. De leeuw in de muis

Dit mooie en grote prentenboek is op rijm geschreven en leest ontzettend fijn. Dit boek heeft daarbij niet alleen fijne kleurrijke illustraties, maar ook een hele mooie boodschap namelijk; je bent helemaal oké zoals je bent! Soof vindt dit boek al een hele tijd prachtig, met name vanwege de illustraties en vele dieren die aan bod komen. En hoe fijn is het als je je kindje van jongs af aan al meegeeft dat hij of zij helemaal zichzelf mag zijn, simpelweg door het lezen van dit boek!

Het boek gaat over een klein, onzeker muisje die niet alleen bang is voor de leeuw, hij kijkt ook enorm op tegen zijn formaat en die indrukwekkende brul waardoor hij door alle dieren lijkt te worden bewonderd. Ondanks zijn angst besluit het dappere muisje tóch in de leer te gaan bij de leeuw. Hij overwint zichzelf en komt er dan achter dat die stoere, grote leeuw eigenlijk verschrikkelijk bang is voor muizen. En zo luidt de conclusie; ‘De leeuw en de muis slaken een zucht van plezier. Zij weten nu ook. Ieder mens, ieder dier, heeft diep in zijn binnenste alles in huis: een angstige leeuw én een dappere muis!’

3. Het rustgevende activiteitenboek

Een boek waarmee je fijne rustmomenten kunt inbouwen voor je kindje en hier nieuwe ritueeltjes in kunt ontwikkelen. Er is keuze uit liedjes, fantasiespel, yoga-oefeningen, verhaaltjes en knuffelrituelen. Op de voorkant van het boek vind je een draaischijf, waarmee je kindje kan bepalen welke activiteit hij of zij op dat moment wil doen.

Wil Soof even ontladen? Dan doen we dierengeluiden na, maken we muziek of gaan we aan de slag met wat yoga-oefeningen. Heeft ze behoefte aan rust? Dan lezen we een verhaaltje of rustige rijmpjes. Een heel fijn boek, dat zeker voor peuters en kleuters heel helpend kan zijn om even tot rust te komen in het drukke dagritme.

4. Laat maar los koala

Dit mooie prentenboek is van dezelfde schrijver en illustrator als het boek ‘De leeuw in de muis’. Het is een luchtig en lief boek op rijm en geeft je kindje de boodschap ‘durf los te laten’.

De kleine koala is een gewoontedier. Iets nieuws uitproberen doet hij niet, want dat is veel te spannend. Hij houdt liever alles zoals het was en zo spendeert hij dagen, weken en jaren in zijn oude vertrouwde boom. En dan gebeurd er op een dag iets wat de koala nooit had gedacht, zijn boom valt om. En nu hij wel móét loslaten komt hij erachter: ‘Wat hoog in zijn boom reuze eng leek te zijn, bleek eenmaal beneden juist vreselijk fijn. Want hij durfde het, kon het en vond het zelfs echt iets voor beren. Zo leuk kan het zijn om iets nieuws te proberen!’

5. Een verzameling lievelingsmensjes

Een hele tijd geleden had ik ineens een ingeving voor een kerstcadeautje voor Soof; een zelfgemaakt boekje lievelingsmensjes! De meeste kinderen houden enorm van prentenboeken lezen, foto’s kijken en namen oefenen. En wat is nu leuker dan dat te doen met je eigen lievelingsmensjes in de hoofdrol? Niets toch?

En zo ontstond een heel persoonlijk prentenboekje vol met foto’s van ons gezin, oma’s, tantes, ooms en lieve vrienden. Fijn voor thuis, maar ook om mee te geven naar de oppas of opvang. Zo heeft je kindje altijd zijn stam in de buurt!

 

 

 

Brieven aan lief leven in mijn buik (3)

Lief leven in mijn buik,

Wat vliegt de tijd, je bent inmiddels al ruim 29 weken mijn kleine buikbewonertje. Alhoewel, klein? Mijn buik begint inmiddels serieuze proporties aan te nemen en al flink in de weg te zitten als ik moet bukken of mijn veters wil strikken. En trots dat ik erop ben!

Mijn zwangerschapshormonen hebben ervoor gezorgd dat we momenteel in een grote verbouwing zijn beland. Het leek aanvankelijk een super goed idee; een nieuwe keuken, vloer, openslaande deuren en houtkachel. Een ‘af’ huis voordat jij er bent! En hoewel ik super dankbaar ben dat het allemaal mogelijk is en ik enorm uitkijk naar het moment waarop het huis echt helemaal van ons voelt, heb ik nu vooral last van de enorme chaos die het met zich meebrengt. Het liefst zou ik jouw kleertjes wassen, je kast inrichten en mijn geboortewensen schilderen om me voor te bereiden op de bevalling. Ik wil gewoon thuis zijn. Cocoonen in plaats van stofhappen!

En al voel ik me lichamelijk super goed, de verbouwing, werk en het leven met een peuter eist langzaam zijn tol nu ik hoogzwanger ben. Ik krijg toenemend last van harde buiken en de afgelopen week zorgde nachtelijke voorweeën ervoor dat we even bang waren dat je je nu al zou aankondigen. Gelukkig was dat niet zo, maar je gaf me wel een duidelijk signaal waar ik heel goed naar ben gaan luisteren; meer rust!

Ik realiseer me dat ik deze zwangerschap op zoveel fronten anders beleef dan toen ik zwanger was van je zus. Waar bij Soof alles nieuw en spannend was, heb ik nu meer rust en vertrouwen. Ik heb geen behoefte aan groei-echo’s, want ik geloof dat jij op jouw eigen tempo groeit. En ook heb ik geen behoefte aan overmatig veel controles bij de verloskundige omdat ik vertrouw op mijn lichaam en op jou. Ik vind het zo bijzonder dat ik jouw eerste huisje mag zijn en probeer zo goed mogelijk voor ons te zorgen. En ondertussen vergezel jij mij door te bewegen, draaien en schoppen in mijn buik. Vooral de warmte van de douche of bad zorgt voor flink wat drukte. Zo’n intens en bijzonder gevoel, waarvan ik nu al weet dat ik het straks ga missen.

Soof wordt zich, naarmate mijn buik groter groeit, ook steeds bewuster van jouw komst. Regelmatig komt ze kroelen met mijn buik en wil ze het voelen als jij beweegt. Dan aait ze over mijn buik en fluistert ze; “Hoi baby, ik ben jouw grote zus!”. Regelmatig komt de dokterstas tevoorschijn en luistert ze met de stethoscoop naar jouw hartje. “Klinkt goed!” zegt ze dan. Sinds kort vraagt ze bijna iedere dag of “de baby er al uit komt”. En al leg ik haar uit dat het nog heel veel nachtjes slapen is, ze kan duidelijk niet wachten om jou te gaan ontmoeten.

En die ontmoeting komt steeds dichterbij. Langzaam ben ik bezig met de voorbereiding op de bevalling. De affirmatiekaarten liggen klaar en ik ben begonnen met het schrijven van het geboorteplan. En al duurt het hopelijk nog minstens twee maanden, we weten al heel goed hoe we het willen; thuis, in bad en zo natuurlijk mogelijk. Alles om jou een fijne overgang te bezorgen van die warme veilige buik naar deze wereld, waarin je in liefde wordt ontvangen. Zo bezig zijn met de bevalling ondersteunt mij in het gevoel van vertrouwen. Vertrouwen dat we dit samen op ons tempo gaan doen en we elkaar uiteindelijk in de ogen kunnen kijken, zodat het avontuur met z’n vieren écht kan gaan beginnen! En tot die tijd blijf je nog even lekker bij mij, in de beste couveuse en het veiligste huisje dat er is; mijn buik. Zo zijn we ook nog even helemaal samen, jij en ik.

Wat zeg je dan?

Het is woensdagochtend als ik met Soof bij de bakker sta te wachten. Soof scharrelt wat rond en raakt aan de praat met een medewerker, die haar al snel vraagt of ze een stukje eierkoek wil. Enthousiast knikt ze ja, draait zich naar mij om en roept: “Mama! Ik krijg een eierkoek!”. “Alsjeblieft!” zegt de mevrouw. En verwachtingsvol kijkt ze mijn net tweejarige peuter aan. Soof pakt de eierkoek met een grote grijns aan en eet ‘m op.

Je herkent het vast wel. Want die mevrouw staat natuurlijk te wachten op die drie magische woorden; ‘dank je wel’. Maar wat als die woorden niet vanzelf komen? Dan hoor je als ouder te gaan opvoeden. Dan moeten we onze kinderen dankbaarheid leren tonen. “Wat zeg je dan?” hoor je dan te vragen, om vervolgens met een dichtgeklapte peuter en staart tussen je benen zelf maar dank je wel te roepen.

Maar waarom?

Maar moeten we onze kinderen eigenlijk wel aanleren om ‘dank je wel’ te zeggen? En zo ja, waarom? Zijn we bang dat ze zichzelf nooit zullen aanleren om anderen te bedanken? Of is dit simpelweg ‘hoe het hoort’? Misschien wordt het wel als asociaal of onaangepast gezien als we het niet doen. Of is het simpelweg een automatisme.

Vaak zijn we als ouders gefocust op de korte termijn. We zijn bang dat onze kinderen niet dankbaar zijn omdat ze geen dank je wel zeggen. En het liefst willen we natuurlijk dat ze een beetje sociaal aangepast gedrag vertonen. Maar hoe effectief is die ‘wat zeg je dan’ eigenlijk? Je kind krijgt geen tijd en ruimte om vanuit zichzelf te reageren en slaat misschien juist alleen maar dicht.

Veel interessanter is het om te bedenken wat we op de langere termijn willen bereiken met onze kinderen. Waarschijnlijk wil je als ouder dat je kind dankbaarheid vóélt. Dat hij kan ervaren hoe het is om blij te zijn met iets dat een ander voor je doet. En dat hij vanuit dat gevoel de ander waardeert en vanuit zichzelf (en dus oprecht) zijn dankbaarheid uit. De vraag is dus; hebben we het geduld om onze kinderen dankbaarheid te laten voelen, zodat ze het uiteindelijk tonen?

Kinderen zijn van zichzelf behoorlijk sociale wezens. En daarbij zijn ze ook nog eens ontzettend leergierig. Als we ons dat écht realiseren, wordt de behoefte om sociaal aangepast gedrag te controleren en aan te leren vanzelf stukken minder. Dan vertrouw je er namelijk op dat je kind het zichzelf uiteindelijk wel aanleert.

Voorleven

Wij hebben Soof in de afgelopen 2,5 jaar nog nooit gedwongen om ‘dank je wel’ te zeggen. Wat we daarentegen wel doen is voorleven. En waarschijnlijk doet ieder gezin dat, bewust of onbewust. Je bedankt je partner als hij of zij wat te drinken voor je meeneemt uit de keuken. Je bedankt de cassiere bij het afrekenen en zo zijn er nog tientallen dagelijkse voorbeelden te bedenken waarin je -in het groot of klein- je dankbaarheid uit.

En hoewel Soof nog maar klein is, bedankt zij inmiddels uit zichzelf en helemaal spontaan wanneer zij een cadeautje krijgt van haar oma of wanneer ik haar een glas water breng als ze zit te tekenen. En dat doet zij niet omdat ik dat van haar vraag, of omdat wij dat haar zo hebben aangeleerd, maar gewoon omdat zij dat zo heeft opgepikt en langzaam steeds meer kan toepassen.

Geduld

Dat betekent natuurlijk niet dat zij in ieder gewenste situatie vanuit zichzelf ‘dank je wel’ roept, zoals bij de bakker. In dat geval bedank ik in plaats van haar. Of ik vraag haar zoiets simpels als; “Ben je er blij mee?”. Dan knikt ze meestal vrolijk en dat is dan haar manier om dankbaarheid te tonen. Zonder die woorden maar mét een grote glimlach en glinsteroogjes. En meer is er volgens mij niet nodig; voorleven, vertrouwen en een beetje geduld. Dan zie je die dankbaarheid vanzelf!

 

 

Brieven aan lief leven in mijn buik (2)

Lief leven in mijn buik,

Wat vliegt de tijd. Inmiddels ben jij al ruim vier maanden mijn kleine groeiende buikbewonertje. En dat je groeit is ook aan mijn buik te zien. Want waar ik bij je zus niet kon wachten en mijn buik pas met 25 weken een beetje zichtbaar werd, kon ik nu met 12 weken mijn broeken al niet meer aan. En wát ben ik trots op die inmiddels best grote buik, jouw huisje!

De eerste maanden waren spannend. Ik wilde genieten maar eerlijk gezegd was ik vooral bang. Bang dat ik door de misselijkheid niet voldoende voedingstoffen binnen kreeg. Bang dat bloedverlies betekende dat ik je zou kwijtraken en bang dat jij er na een aanrijding niet meer zou zijn. Inmiddels voel ik me fysiek langzaam steeds een beetje beter en krijg ik (bekomen van de schrik) steeds meer vertrouwen. Ik realiseer me dat ik maar weinig hoef te doen, de natuur regelt het wel. Jij groeit helemaal vanzelf! Ik geniet meer en meer van jouw aanwezigheid in mijn buik en fantaseer over jouw geboorte en onze ontmoeting.

Soof is ook steeds meer bezig met jouw komst. Ze aait over mijn buik en wil “kloelen” met de baby. Ook steekt ze dagelijks haar buik naar voren terwijl ze luidkeels mededeelt: “Kijk! Ik heb een baby in mijn buik!”. Geweldig vond ze het dan ook, dat we twee weken geleden voor een pretecho naar de “babydokter” gingen. We bekeken jou vol bewondering op groot scherm. Het blijft zo bijzonder om te zien hoe jij al zo compleet bent én we kregen te horen of jij een jongetje of een meisje bent.

Je bent een meisje! Onze lieve dochter! Een zusje voor Soof! Wat zijn we blij en dankbaar. Ik weet uit eigen ervaring hoe waardevol het is om een zus te hebben en al is een hechte band natuurlijk niet vanzelfsprekend, ik kan er nu al over fantaseren. Onze twee meiden die kroelen op de bank, kibbelen over speelgoed en roddelen over die twee irritante ouders. Die kleding van elkaar lenen zonder te vragen, verkeringsperikelen met elkaar bespreken en op elkaar lijken of misschien juist heel erg van elkaar verschillen. Voor Soof is het in ieder geval duidelijk, want zij zingt luidkeels: “Mijn zusje is de leukste!”

 

Van samen slapen naar ‘zelluf slapen’

Twee jaar lang heeft Soof bij ons geslapen. Tussen ons in, of liever gezegd; aan mij vastgeplakt. Ja, dat samen slapen was inmiddels helemaal ons ding! Ze had wel een eigen kamer, maar het bedje dat daar stond is eigenlijk nooit gebruikt en daarom al vrij snel naar zolder verbannen. Nee, Soof lag liever breeduit in ons megagrote familiebed.

Ik ben toch geen baby meer

Tot rond haar tweede verjaardag. Want zoals het een echte peuter betaamt wilde Soof ineens “zelluf slapen”. En omdat we graag haar tempo volgen, besloten we meteen aan de slag te gaan met project ‘eigen kamer’!

We gingen samen naar de bouwmarkt, verfden de muren in haar lievelingskleur roze en kochten een ‘prinsessenbed’. We maakten een lichtjestent, een maanlamp en sorteerden haar lievelingsboekjes in een rekje waar ze zelf makkelijk bij kan. En zo werd dat kale kamertje naast ons ineens een gezellige en bovenal echte Soof kamer!

Bed: Ikea (via Marktplaats). Rode kleed: Kringloop. Tijgerkleedje: Kwantum. Hemeltje: Enyabe. Lampjes: Zelf gemaakt. Plantenstandaard: Ikea

Boekenrekje: Ikea. Poppenstoel: Marktplaats. Houten stoeltje: Vintage. Bloempot: Blokker

Kast: Vintage, kleur Burgundy van Annie Sloan. Mand: Ikea

Spiegel: Xenos

Kastje: zelf gemaakt. Plantenpotjes: Sostrene Grene. Knuffel: Hema

Verhuizen

Toen Soof het eindresultaat zag was haar conclusie simpel: “Ik slaap hier en jullie in het groooote bed!” En zo geschiedde. Vastbesloten pakte ze haar pyjama en knuffel om zich vervolgens te installeren in haar “prinsessenkamer”.

Geweldig vind ik het, om te zien hoe ze zich meteen helemaal thuis voelt in haar kamer. Maar ergens is die hele verhuizing ook best confronterend. Die vastberadenheid, die wijze blik in haar ogen en dat bed waarin ze ineens twee keer zo groot lijkt. Ineens is die dreumes écht verleden tijd en is er een eigenwijze peuter voor in de plaats gekomen. De tijd vliegt, maar Soof vliegt harder. En ik? Ik lig samen met mijn man in een megagroot bed, een beetje onwennig maar minstens net zo trots te zijn op dat lieve peutertje een kamer verderop.

Forenzen

Inmiddels is Soof een echte forens te noemen. Iedere avond begint ze in haar eigen bed, om vervolgens rond middernacht de reis in te zetten naar het grote bed. “Hoi papa en mama, daar ben ik weer”, zegt ze dan. Om vervolgens in mijn armen verder te slapen tot de zon opkomt. En zo slapen we dus toch nog een gedeelte van de nacht samen. Inclusief tenen in mijn oor en verdrijving naar de rand van het bed. Ja helaas, zelfs een bed met een breedte van 2.40 voorkomt dat niet.

Je zou kunnen concluderen dat het niet nodig is geweest om haar te volgen in de wens van een eigen kamertje, ze slaapt immers nog altijd veel bij ons. Ik zie dat anders. De trotse blik in haar ogen wanneer ze haar kamer binnenstapt is onbetaalbaar. Het is haar eigen plek. Een plek waar ze zich fijn voelt, graag speelt en zelfs slaapt, ook al is het niet de hele nacht. En hoe fijn is het dat zij zelf kiest of ze dichtbij of verder weg van ons wil zijn. En hoe veel of weinig ze ons ook nodig heeft, het is allebei oké. Want dat bepaalt ze lekker zelluf!